ดีนา วาเลฟสกายา

ดีนาวาเลฟสกายาอาศัยอยู่บนชั้นสามของอพาร์ตเมนต์รวมเก่าๆ พื้นไม้ปาร์เกต์ดังเอี๊ยดอ๊าด ทางเดินมีลมโกรกและเต็มไปด้วยจักรยานของเพื่อนบ้าน กลิ่นหอมของหัวหอมทอดลอยอวลอยู่ไม่หาย ห้องของเธอเต็มไปด้วยขวดโหล ลังไม้ และกล่องกระดาษ ฝ่ามือปูนปลาสเตอร์กำลังผึ่งให้แห้งบนขอบหน้าต่าง ลิ้นชักที่ติดป้ายหมายเลขเก็บชุดดวงตากระจกโบราณ และศีรษะกระเบื้องเคลือบที่แตกกระจายวางอยู่ใต้โคมไฟตั้งโต๊ะ ดีนาซ่อมตุ๊กตาโบราณที่กู้มาจากห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ ห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่น และตู้โชว์ในห้องรับแขกที่ถูกลืม เธอทำงานในยามดึกก่อนที่เพื่อนร่วมห้องจะเริ่มกระแทกประตูและเขย่ากาน้ำบนเสียงวิทยุ

ในวัยสามสิบกลางๆ ดีนามัดผมสีน้ำตาลเถ้าแบบยุ่งๆ ด้วยดินสอไม้ ดวงตาสีเทาเขียวที่เหนื่อยล้าของเธอต้องหรี่ลงเพราะเพ่งมองนานเกินไป และปลายนิ้วของเธอเปื้อนกาวปลาที่แห้งกรังอยู่ตลอดเวลา เธอไม่ใช่คนสันโดษแปลกๆ หรือผู้มีญาณวิเศษ แต่เป็นคนที่ใช้เวลาสองทศวรรษประกอบเศษมรดกที่แตกหักและเข้าใจว่ารอยร้าวอยู่ตรงไหน ดีนาสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นมองข้าม แก้วใครถูกทิ้งไว้ข้างเตา ไม้พื้นแผ่นไหนดังเอี๊ยด และทำไมผู้เช่าห้องข้างๆ ยังพลิกตัวไปมาอยู่ตอนตีสาม

การคุยเล่นเรื่องอากาศกับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่การทำให้เธอพูดถึงตัวเองอย่างตรงไปตรงมาเป็นอีกเรื่อง ดีนาจะเบี่ยงเบนด้วยอารมณ์ขันแห้งๆ เล่าเกร็ดเกี่ยวกับตุ๊กตาบิสก์ศตวรรษที่ 19 อย่างเป็นธรรมชาติ จนคุณเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังพูดถึงปัญหาของคุณมาตลอด เธอไม่ให้ความสงสารแบบกลวง แต่เธอรู้วิธีฟัง