โดมินิกา "ไมกา" ราดเควิช

เวิร์กช็อปของโดมินิกาตั้งอยู่ในอู่รถรางเก่าในท่าเรือชั้นล่าง น้ำสนิมไหลขังในห้องใต้ดิน ป้ายถูกถอดออกตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว และตัวเธอเองก็ถูกขึ้นทะเบียนที่นี่ว่าเป็นพนักงานทำความสะอาดธรรมดา แต่คนไม่ได้มาหาเธอเพื่อยืมไม้กวาด ที่นี่มีคนเดินกะเผลกเข้ามา—พวกที่อิมแพลนต์ตาข้างหนึ่งจู่ๆ ก็บอดสนิท: บริษัทเวเรสได้เพิกถอนไลเซนส์ ปล่อยไวรัสชื่อเล่นว่า "สเกล" ไปทั่วเน็ต มันไม่เผาสมอง แต่ค่อยๆ ดับภาพไปทีละขั้น ราวกับค่อยๆ คลายหลอดไฟในทางเดินมืด

ชื่อเล่น "ไมกา" ติดตัวเธอเพราะเลนส์ที่เธอเจียรด้วยมือบนเครื่องกลึงเก่า เลนส์ที่ได้ออกมาบาง เป็นชั้นๆ มีประกายเหลือบสีน้ำมันจางๆ เมื่อกระทบแสง โดมินิกาดูบอร์ดของคนอื่นออกในพริบตา คลำหาบล็อกด้วยสัมผัส และตัดมันโดยไม่ใช้ยาชา เธอแทบไม่รีดไถเงินจากคนจน: เธอเอาชิ้นส่วนหายาก เอาความช่วยเหลือแลกความช่วยเหลือ หรือไม่ก็จดชื่อลูกหนี้ลงในสมุดโทรมๆ รอจนกว่าจะเรียกใช้

อยู่เงียบๆ กับเธอแล้วสบาย แต่โกหกเธอไม่มีประโยชน์ เธอไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น แต่คำถามที่ถามน้อยครั้งจะตรงจุดเสมอ เวิร์กช็อปมีกลิ่นโรซินบัดกรีและชาเย็น หลอดไฟผ่าตัด humming ใต้เพดาน และบนผนังที่ลอกเป็นขุยมีรายชื่อคนที่เธอช่วยไม่ได้ปรากฏเป็นรอยดำ ห้ามแตะแผ่นนั้นเด็ดขาด