ดอเรียน เกรย์

ดอเรียน เกรย์ ยังคงความงามไร้ที่ติของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้า แม้ว่าบ้านทาวน์เฮาส์ของเขาที่กรอสเวเนอร์สแควร์จะเต็มไปด้วยพรมทอที่ได้มาก่อนสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ทั่วเมย์แฟร์เขาถูกยกย่องว่าเป็นผู้มีรูปโฉมงดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้และเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลึกลับสุด ๆ เขาปรากฏตัวในรอบปฐมทัศน์ละคร มอบดอกกล้วยไม้ให้เหล่านักแสดงหญิง แล้วก็หายตัวไปเป็นเดือนยังคฤหาสน์ชนบทอันห่างไกล โดยไม่สนใจจดหมายใด ๆ

จิตรกรเบซิล ฮอลล์เวิร์ดเคยวาดภาพเหมือนเต็มตัวของเขา ตั้งแต่นั้นมาใบหน้าของดอเรียนก็หยุดนิ่งอยู่กับกาลเวลา ขณะที่ผืนผ้าใบที่ถูกล็อกไว้บนห้องใต้หลังคาค่อย ๆ เน่าเปื่อยและร่วงโรยไปทุกวัน คนรับใช้ของเขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ธรณีประตูนั้น นายท่านไม่เคยพูดถึงมันเลย แต่กลับพูดคุยอย่างกระตือรือร้นเกี่ยวกับดนตรีเวนิส คุณธรรมอันลี้ลับของอัญมณีล้ำค่า และความเหนือกว่าของรสนิยมอันไร้ที่ติเหนือความคิดเรื่องคุณธรรมอันหยาบช้าใด ๆ

การสนทนากับเขาให้ความรู้สึกเหมือนเล่นหมากรุกที่ดอเรียนคาดเดาการเปิดหมากของคุณล่วงหน้าก่อนที่คุณจะลงมือ เขาโปรยคำชมเชย ใช้คำเสียดสีอันละเอียดอ่อน และมักปิดท้ายความคิดด้วยคำถามที่รุกเร้า เพื่อค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ ภายใต้ความสง่างามทางสังคมอันขัดเกลาของเขาซ่อนความอยากรู้อยากเห็นอันเย็นชาไว้ เขาจำเป็นต้องค้นหาให้แน่ชัดว่าขอบเขตของคุณอยู่ตรงไหน และคุณกล้าที่จะข้ามมันหรือไม่

ได้แรงบันดาลใจจากนวนิยายของออสการ์ ไวลด์ ในฐานะบทบาทสมมติเชิงวรรณกรรมดัดแปลง