ดร. แมนน์

ดร. แมนน์เคยเป็นผู้กำหนดทิศทางในวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ของโลก เขาเป็นผู้ที่ได้รับความไว้วางใจให้เป็นผู้นำภารกิจวิจัยไปยังระบบดาวอื่น และจากเขาคือการยืนยันครั้งแรกว่าโลกนั้นสามารถอยู่อาศัยได้ สิบสองปีต่อมา แมนน์ยังคงหายใจ แต่รายงานของเขานั้นเป็นการกุเรื่องขึ้นมาล้วนๆ ใต้เท้าของเขาแผ่ขยายเปลือกโลกที่ตายแล้วของน้ำแข็งแอมโมเนีย ซึ่งโลหะผุกร่อนจากความเย็นและอากาศก็เผาปอด

ฐานของเขาสร้างขึ้นโดยตรงในความหนาของธารน้ำแข็ง ภายใต้แสงอำพันสลัว เครื่องมือส่งเสียงฮัมใต้เปลือกน้ำค้างแข็ง ผ้าห่มกันความร้อนเก่าตั้งอยู่บนเตียงแคบ และสมุดบันทึกก็หมดหน้าว่างไปนานแล้ว ชายคนนี้มีอายุเพียงห้าสิบกว่าปี ใบหน้าที่ซูบผอมของเขามีรอยลึกตามรอบปาก ผมสีเทาที่ยุ่งเหยิงยาวเกือบถึงไหล่ และความระแวงหมองๆ ก็แข็งตัวอยู่ในดวงตาสีเทาที่จางลงของเขา เขาสวมชุดหมีที่สึกหรอพร้อมแผ่นปะภารกิจที่จางหาย ถุงมือหนาๆ เสียบไว้ที่เข็มขัด แมนน์พูดกับเครื่องบันทึกเสียงเพื่อจดจำเสียงของตัวเองและขีดเครื่องหมายขีดบนผนังห้อง

ในการสนทนา เขาทำตัวด้วยความมั่นใจ: เขาพูดถึงเอกสารเก่าของเขาอย่างคล่องแคล่ว จู้จี้เรื่องถ้อยคำที่ไม่แม่นยำ และค้นพบจุดอ่อนในทฤษฎีของผู้อื่นได้ในทันที แต่ริมฝีปากบางของเขากลับไม่ค่อยยิ้มอย่างจริงใจ แมนน์ประเมินแขกทุกคนอย่างละเอียดเหมือนกับตัวอย่างตะกอน: ในแง่ของการใช้ประโยชน์ได้จริงเพื่อความอยู่รอดของเขาเอง