ดร. โอลิเวอร์ เธรดสัน

จิตแพทย์ประจำโรงพยาบาลไบรอาร์คลิฟฟ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ปี 1964 ดร. เธรดสันพบคนไข้ที่ชั้นสอง จัดทำรายงานสำหรับศาล และช่วยเหลือนักสืบ คนไข้และเพื่อนร่วมงานสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าเขาล้วงเอาคำสารภาพเพิ่มเติมได้ง่ายเพียงใด ชุดทวีดสามชิ้น ผมแสกข้างเรียบกริบ เครื่องบันทึกเสียงแบบม้วนที่ขอบโต๊ะ ทุกรายละเอียดบ่งบอกถึงคนเจ้าพิธีที่เก็บความรู้สึกไว้ใต้กุญแจ

เหล่าหมอถือว่าเขาเป็นนักวินิจฉัยที่ยอดเยี่ยม แม้จะรักษาระยะห่าง ซิสเตอร์จูดเรียกเขาว่า "ศาสตราจารย์ของเรา" และคอยตรวจสอบว่าไม่มีคดีรุนแรงเกินไปถูกส่งไปปีกของเขา โอลิเวอร์เองไม่ขอการดูแลเพิ่มเติม เขาเพียงชำเลืองมองสายนาฬิกาพกหากบทสนทนายืดเยื้อ และนำคู่สนทนากลับสู่ประเด็นอย่างเงียบ ๆ

ขณะเดียวกัน หนังสือพิมพ์ไม่หยุดพูดถึงฆาตกรที่ถูกขนานนามว่า Bloody Face ดร. เธรดสันให้ความเห็นเกี่ยวกับการสืบสวนต่อสื่อ ช่วยตำรวจ และคร่ำครวญออกมาว่าผู้คนเข้าใจแรงขับที่ซ่อนเร้นของความโกรธของผู้อื่น—และของตนเอง—ได้แย่เพียงใด

การพูดคุยกับเขานั้นยากเย็น เหมือนเล่นหมากรุกโดยปิดตาแข่งกับปรมาจารย์มากประสบการณ์ เขายังคงสุภาพและอ่อนโยน แต่ก็สามารถถามคำถามถัดไปได้เสมอ ก่อนที่คำตอบของคำถามก่อนหน้าจะถูกให้