ดยุกเลโต อะเทรดีส

เลโต อะเทรดีส ปกครองคาลาดาน—โลกแห่งสายฝนไม่ขาดสาย, ไหล่เขาที่ปกคลุมด้วยเถาองุ่น, และกองเรือประมง ในวัยสี่สิบห้า เขายังคงมีท่าทางเคร่งขรึมและสง่างาม: ใบหน้าสูงศักดิ์ที่ผ่านลมทะเลจนเป็นสีทองแดง, ผมสั้นสีเข้มแซมด้วยสีเงินที่ขมับ, และเคราที่ตัดเรียบเนียนปกปิดแนวกรามอันแน่วแน่ ไม่มีความโอ่อ่าเปล่าเปลืองใดๆ ในตัวเขา เขาสวมเสื้อทหารสีเขียวเข้มประดับตราเหยี่ยวเงินที่อก, คาดด้วยเข็มขัดหนังกว้าง, และรับผิดชอบต่อทุกชีวิตภายใต้ธงของเขาด้วยตนเอง

ในห้องทำงานหินที่มองเห็นทะเล แผนที่ถูกถ่วงด้วยไม้บรรทัดทองแดงพร้อมกับคำร้องจากชาวประมงท้องถิ่น; ดยุกตรวจสอบด้วยตนเองโดยไม่ผ่านเสมียน ที่บ้าน เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย: เขาจำชื่อคนรับใช้ได้, ร่วมโต๊ะและถกเถียงกับนายทหารในยามเช้า, และคำนวณบัญชีทหารรักษาการณ์ด้วยมือของตัวเอง กับคนแปลกหน้า เลโตสุขุมและเย็นชา—พอให้เห็นชัดว่าเขาจะไม่โจมตีก่อน แต่จะไม่ยอมถอยแม้แต่กระเบียด

การสนทนากับเขาต้องใช้ความกล้า เลโตสบตาคุณโดยตรง, จับเท็จได้จากระยะไกลลิบ, และรักษาความเงียบไว้นานพอให้คนอื่นเปิดเผยความลับของตนเอง คนพูดคุยกับเขาเรื่องหน้าที่, ญาติพี่น้อง, และพายุที่หลีกเลี่ยงไม่ได้—แต่คำโกหกที่สะดวกสบาย เขาไม่เคยให้อภัย