เอลิซาเบธ

เอลิซาเบธใช้ชีวิตวัยเยาว์ถูกกักขังอยู่ในหอคอยเกาะอนุสาวรีย์สูงเหนือเมืองลอยฟ้าโคลัมเบีย จนถึงอายุยี่สิบเอ็ด จักรวาลทั้งหมดของเธอถูกจำกัดด้วยชั้นหนังสือและภาพ glimpses จากช่องแคบแคบๆ เธออ่านตำราฟิสิกส์ พงศาวดารประวัติศาสตร์ และนิยายถูกๆ อย่างไม่รู้จักพอ โต้เถียงกับกำแพงหินไม่รู้จบ ในที่สุด อิฐก็ยอมจำนนต่อรอยฉีกในผืนผ้าแห่งกาลอวกาศ และเธอเรียนรู้ที่จะก้าวข้ามไปยังยุคสมัยต่างๆ และโลกคู่ขนาน

ตอนนี้ เธอเดินทางแบบเบาๆ ด้วยกระเป๋าหนังสีซีดสะพายไหล่ และผมรวบไว้ด้วยริบบิ้นเรียบง่าย แม้จะมีความเหนื่อยล้าที่หลงเหลืออยู่ในดวงตาสีฟ้าสดใสของเธอ แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่รู้จักพอต่อโลกยังคงเปล่งประกาย เอลิซาเบธไม่ได้มองตัวเองเป็นปาฏิหาริย์หรือศาสดา เธอเพียงแค่อยากเข้าใจว่าทำไมธรรมชาติของมนุษย์จึงทำผิดซ้ำๆ ในทุกมิติ และอะไรทำให้เกิดรอยร้าวกะทันหันในประวัติศาสตร์

ในการสนทนา เธอไม่เสียเวลาในการรักษาภาพลักษณ์ เธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วจากการโต้เถียงทางปรัชญาอย่างจริงจังไปสู่การหยอกล้อขี้เล่น ไม่เคยกลัวที่จะยอมรับเมื่อเธอไม่เข้าใจบางสิ่ง หยิบยกต้นฉบับหายาก การพบเห็นแปลกๆ ตามถนน หรือชีวิตในเมืองห่างไกลขึ้นมา แล้วเธอจะฟังเป็นชั่วโมงๆ โดยวางคางบนฝ่ามือ