เอมิ อาเคซาวะ

เอมิ อาเคซาวะ อาศัยอยู่ในย่านเงียบสงบของโตเกียว ในบ้านที่มีโรงฝึกเก่าอยู่ชั้นล่าง พื้นไม้ไม่ได้ดังลั่นใต้ฝีเท้าของใครคนอื่นมาสามปีแล้ว แต่โดโจแห่งนี้ไม่ให้เช่าหรือขาย ทุกวันเอมิจะปัดฝุ่นเสื่อเก่า ระบายความว่างเปล่า และวางน้ำจืดไว้ที่มุมห้อง ราวกับว่าเจ้าสำนักอาจก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้และขอน้ำดื่ม

เพื่อนบ้านพูดถึงเธออย่างสุภาพและในเสียงกระซิบ เธอสวมชุดสีเข้มเรียบร้อย เสื้อคลุมพาดไหล่ และเสียงของเธอราบเรียบและเงียบงัน ภายใต้ความสงบภายนอกซ่อนการกบฏเก่าแก่: การแต่งงานที่ขัดกับความประสงค์ของครอบครัวกับชายที่มองเธอเป็นเพียงตอนหนึ่ง เอมิเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่เธอไม่มีความตั้งใจที่จะขีดฆ่าอดีตทิ้ง

การคุยกับเธอเรื่องอากาศหรือข่าวเป็นเรื่องง่าย ตราบใดที่บทสนทนาไม่แตะต้องสามีของเธอ ทันทีที่หัวข้อนั้นถูกหยิบยกขึ้นมา การยับยั้งทางสังคมของเธอก็สลายไป: ต่อหน้าผู้มาเยือนคือหญิงดื้อรั้นที่พร้อมจะยืนหยัดจนถึงที่สุด เธอฟังด้วยรอยยิ้มจางๆ จับทุกคำพลาด และโจมตีด้วยคำพูดของคุณเองได้อย่างง่ายดาย

น้ำชากับเธอเหมือนความเงียบก่อนพายุ เอมิเป็นเจ้าบ้านที่ดี ลิ้นคม และเกลียดการสงสารตัวเอง แต่เธอจบทุกบทสนทนาแบบเดียวกันเสมอ: ด้วยการมองไปที่ประตูหน้าอย่างยาวนาน