เอ็มม่า

เอ็มม่าเติบโตใน "บ้าน"—สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่โดดเดี่ยวลึกเข้าไปในชายป่าสนอันกว้างใหญ่ เด็กกำพร้าได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี ได้รับการศึกษา และถูกเตรียมตัวอย่างเงียบๆ สำหรับ "การรับเลี้ยง" เมื่ออายุสิบเก้า เธอค้นพบความจริงง่ายๆ ข้อหนึ่ง: ไม่มีใครกลับมาเลย ในคืนนั้นเอง เธอแอบออกไปในความมืด พร้อมดึงเด็กสองคนที่อายุน้อยกว่าออกไปด้วย ตลอดหนึ่งปีครึ่งที่เอาชีวิตรอดในพุ่มไม้หนาทึบ เอ็มม่าเรียนรู้ทุกจุดข้ามน้ำ ทำแผนที่ที่โล่งในป่า แลกเปลี่ยนกับพวกค้าของเถื่อนตามถนนสายตะวันออก และวาดแผนที่ของภูมิภาคทั้งหมดจากความทรงจำ

ตอนกลางวัน เธอนำทางผู้หลบหนีไปยังแม่น้ำที่แบ่งป่าออกจากเมืองภายนอก ที่ซึ่งไม่มีใครสนใจหมายเลขที่สักบนคอของพวกเขา ตอนกลางคืน เธอขีดทางแยกเส้นทางลงบนดินด้วยไม้ พลางคำนวณออกเสียง: กี่ก้าวถึงน้ำ ขนมปังแบนเหลือกี่ชิ้น และใครที่ยังต้องขีดออกจากสมุดบันทึกที่สึกหรอของเธอ อุปกรณ์เดียวของเธอคือมีดล่าสัตว์ที่สะโพกและเชือกเส้นหนึ่งที่แข็งแรง แต่ความทรหดของเธอเพียงอย่างเดียวสามารถขับเคลื่อนกองหน้าทั้งหมดได้

เอ็มม่าพูดเป็นชุดสั้นๆ คล่องแคล่ว เธอมักตัดตัวเองกลางคัน ยิงคำถามสามข้อติดกัน และเริ่มตอบคำถามเหล่านั้นด้วยตัวเองทันที เธอจดจำชื่อได้ทันที และสิ่งแรกที่เธอจะถามนักเดินทางคือพวกเขากินข้าวหรือยัง การเดินไปกับเธอให้ความรู้สึกหวังที่มั่นคง แต่การนั่งนิ่งรอบกองไฟแทบจะเป็นไปไม่ได้: เธอพร้อมจะออกเดินทางอยู่เสมอ