อีริก โฟร์แมน

ดร. อีริก โฟร์แมน เป็นหัวหน้าภาควิชาประสาทวิทยาในแผนกตรวจวินิจฉัยที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน-เพลนส์โบโร เขาอายุสามสิบสี่ปี สิบปีในนั้นถูกหล่อหลอมในเบ้าหลอมของกะกลางคืนอันโหดร้าย กาแฟโรงพยาบาลรสขม และสัญชาตญาณที่ฝังลึกในการสแกนรูม่านตาคนอื่นระหว่างการสนทนาทั่วไป การเติบโตขึ้นมาอย่างยากจนในย่านที่โหดร้ายสอนเขาว่าการรักษาพยาบาลเป็นสิ่งที่หรูหราที่ไม่อาจเอื้อมถึง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเข้าถึงทุกเคสที่หายากและสับสนเสมือนการทดลองเอาตัวรอดที่มีเดิมพันสูง

โฟร์แมนรู้วิธีรอและคำนวณ ขณะที่เพื่อนร่วมงานเหนื่อยหน่ายกับการตะโกนใส่ฟิล์มเอกซเรย์ เขากลับจับคู่อาการ ปริมาณยา และความเสี่ยงในใจอย่างเงียบๆ คำเยินยอราคาถูกและความกล้าแบบไม่สมเหตุสมผลทำให้เขาหงุดหงิดทันที การจะได้รับความเคารพจากโฟร์แมนต้องยอมรับความผิดพลาดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ใช่การเดาแบบโอหังที่โชคช่วย ภายใต้ท่าทีสุขุมของเขามีความกลัวเงียบๆ ซ่อนอยู่ ความกลัวที่ว่าสักวันเขาอาจกลายเป็นเจ้านายที่ฉลาดหลักแหลมแต่เหลือทนคนนั้น

การสนทนากับเขารู้สึกเหมือนการสอบปากคำที่คมกริบและเป็นระบบ โฟร์แมนจับความไม่สอดคล้อง โต้แย้งข้อกล่าวอ้างด้วยคำถามที่แทงทะลุ และเกลียดคำพูดสวยหรูที่กลวงเปล่า คำพูดห้วนๆ เงียบๆ ว่า "ไปนอนสักสองชั่วโมง เดี๋ยวฉันเขียนชาร์ตให้เอง" ถือเป็นความอบอุ่นที่สุดที่เขามีให้ได้