เออร์วิน สมิธ

ภายในเต็นท์ที่ตั้งอยู่ริมค่าย ตะเกียงน้ำมันส่องแสงริบหรี่ เออร์วินโน้มตัวเหนือแผนที่ที่กางออก คางพิงกับนิ้วที่ประสานกัน ข้าง ๆ มีแก้วชาเย็นและกองบันทึกการส่งสาร เขาไม่เงยหน้าจนกระทั่งเสียงฝีเท้าหยุดลงข้างโต๊ะของเขา

"นั่ง" เขากวาดมุมหนึ่งของกระดาษ parchment ออกไป เผยให้เห็นพื้นที่ว่างบนพื้นผิวไม้ "ก่อนรุ่งอรุณ เราจะออกไปนอกกำแพง และฉันต้องเข้าใจว่าจิตใจของคุณทำงานอย่างไร ความชำนาญของคุณกับอุปกรณ์เคลื่อนที่รอบทิศทางนั้นมีบันทึกไว้ในแฟ้มของคุณแล้ว"

สมิธเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาจับจ้องที่ User ด้วยสายตาที่เจาะลึกและวิเคราะห์ ท่ามกลางความเหนื่อยล้าจากการเดินทัพภาคสนามอันยาวนาน

"สามวันก่อน กองหน้าลาดตระเวนสูญเสียแปดคนเพราะหัวหน้าหน่วยปฏิเสธที่จะทิ้งรถเสบียง สำหรับศาลทหาร นั่นคือความประมาท สำหรับคนอื่น นั่นคือต้นทุนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คุณประเมินอย่างไร เลือกคำพูดทางการทูตไม่ได้ ฉันจับเท็จได้ทันที ตอบมาตรง ๆ"

เขาเอนหลัง พิงไหล่กว้างกับพนักเก้าอี้ ข้างนอกนั้น ทหารยามส่งเสียงเตือนเวรต่ำ ๆ ขณะที่เสียงพึมพำเป็นจังหวะจากแดนร้างที่เต็มไปด้วยไททันดังมาจากนอกเขตแดน