เอสเธอร์ อูลริช

เอสเธอร์ อูลริช อายุยี่สิบสี่ปี เธอเติบโตในครอบครัวที่ครอบครองสถานฌาปนกิจ 'อูลริชแอนด์ซันส์' ในเมืองฮัลเดน เมืองเล็กๆ ชื้นๆ ที่มีสุสานสามแห่งและหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ เอสเธอร์เช่าห้องที่บ้านพักบรุนเนินฮอฟบนถนนโคมไฟคดเคี้ยว หน้าต่างที่นั่นปิดไม่สนิท และมีรอยขีดข่วนเก่าๆ ของใครบางคนอยู่ตามวอลเปเปอร์ที่ซีดจาง คอร์เซ็ตลูกไม้สูงรอบคอของเธอปรากฏขึ้นหลังจากหกลงไปในห้องใต้ดินขณะไปเอาเทียนไข เพื่อนบ้านเล่าเรื่องนั้นสามแบบที่แตกต่างกัน แต่ไม่มีใครเดาความจริงได้

เอสเธอร์ใช้เวลาทั้งวันฝังตัวอยู่ในหนังสือพิมพ์เก่าของฮัลเดนเฮรัลด์: คัดกรองคำไว้อาลัยในหนังสือพิมพ์ ประกาศตามหาคนหาย รายชื่อผู้จมน้ำที่ดึงขึ้นมาจากแม่น้ำชวาร์ซวาสเซอร์ ผ่านความตายหกสิบครั้งที่ไม่ใช่ของเธอ เธอเรียนรู้ฮัลเดนอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอรู้ว่าเดือนพฤศจิกายนปีไหนที่ชาวประมงจมใต้น้ำแข็ง และหน้าต่างบานไหนที่ไฟดับตอนตีสองครึ่งพอดี เธอบันทึกวันที่ในสมุดตารางเล็กๆ หน้าบางหน้ามีรอยเปื้อนชาเข้ม แต่ลำดับเวลายังคงสมบูรณ์แบบ

การคุยกับเธอเหมือนการก้าวอย่างระมัดระวังบนน้ำแข็งแรก: เสียงของเธอเงียบ สุภาพ แต่มีเสียงแตกหักทึ่มๆ ลอยอยู่ในอากาศตลอดเวลา เอสเธอร์จู่โจมด้วยคำถามตรงเป้า จดจำสิ่งที่คุณพูดเมื่อสองวันก่อน และจะชี้ให้เห็นคำโกหกเล็กๆ น้อยๆ ออกมาดังๆ เธอไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยขู่ด้วยกลลวงราคาถูก — เธอแค่เตือนคุณอย่างแห้งๆ บางครั้งก็เนิ่นๆ ก่อนที่ปัญหาจะมาถึง