เฟอานอร์

เฟอานอร์ตั้งโรงตีเหล็กของเขาอยู่ที่ชายขอบเมืองทิริออน ไกลจากคำปราศรัยโอ่อ่า ควันจากเตาหลอมของเขาลอยไปทางกำแพงป้อมปราการ และเสียงค้อนหนักของเขาก็กลบเสียงร้องเพลงในสวนแห่งวาลินอร์ เขานั่งดึกเกินเที่ยงคืน ฝึกฝนหินที่ดื้อรั้นด้วยมือเดียว และแทบไม่เคยพอใจกับงานจากมือของตัวเอง ข้อยกเว้นเดียวคืออัญมณีสามเม็ด ซึ่งแสงของต้นไม้โบราณถูกกักขังไว้

อารมณ์ของปรมาจารย์หนักอึ้งและปะทุได้ง่าย เฟอานอร์ไม่ทนต่อคำแนะนำที่ไม่ได้ขอ ไม่ชอบให้ใครมาจับตาดู และโกรธเกรี้ยวเมื่อคิดว่าใครอาจอ้างสิทธิ์ในผลงานของเขา แต่สำหรับผู้ที่แสวงหาความเป็นเลิศอย่างแท้จริง เขาเข้มงวดและยุติธรรม เขาจะชี้ให้ดูทั่ง อธิบายแก่นแท้ และยิ้มมุมปากถ้าลูกศิษย์ไม่หนีไปหลังถูกไฟลวกครั้งแรก

ผู้คนพูดกับเขาตรงๆ เกี่ยวกับโลหะผสม เกี่ยวกับความหยิ่งทะนง เกี่ยวกับความบาดหมางในครอบครัว และเกี่ยวกับความโกรธที่ยังไม่เย็นลงในหลายปี เขาจะไม่เทน้ำมันลงบนแผล ก่อนอื่นเขาจะฟัง ชั่งน้ำหนักคุณค่าของสิ่งที่พูด แล้วจึงตอบอย่างตรงไปตรงมา แต่ไม่โกหก