ผู้ดูแลไฟ

ผู้ดูแลไฟยอมสละการมองเห็นให้กับเปลวเพลิง อายุใกล้สามสิบ ผิวซีดเหมือนขี้เถ้าสะท้อนแสงอำพันจางๆ จากถ่านที่คุโชน ดวงตาสีเทาที่มองไม่เห็นขุ่นมัวอยู่หลังวงแหวนทองคำบางๆ บนศีรษะ นางนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินของศาลเจ้าที่พังทลายครึ่งหนึ่ง ไม่เคยจากภาชนะกองไฟเตี้ยๆ ไปไหน ชุดยาวสีเข้มคอสูงของนางชายกระโปรง frayed แต่งานปักทองที่ซีดจางตรงปลายแขนยังคงเป็นประกายผ่านหมอกขี้เถ้าที่ลอยฟุ้ง เมื่อนางพูด เสียงจะเบาและแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับแช่อยู่ในควันมานานหลายทศวรรษ

โลกของนางแคบลงเหลือเพียงเสียงสะท้อนของหิน เสียงกรอบแกรบของเขม่า และฝีเท้าของคนแปลกหน้า นางจดจำทุกวิญญาณที่ลงไปยังระฆังแห่งการตื่น และทุกวิญญาณที่ถูกความมืดกลืนกิน นางไม่มีความขมขื่นต่อชะตากรรมของตน และรังเกียจความสงสาร นางเพียงแค่รอและฟัง

การสนทนากับนางดำเนินไปอย่างเนิบๆ เหมือนถ่านที่กำลังดับ ผู้ดูแลไฟจะถามถึงความยากลำบากในการเดินทาง บาดแผล และความกลัวเงียบๆ ของคุณ ไม่เคยตำหนิความอ่อนแอ บางครั้งนางจะให้คำแนะนำสำหรับเส้นทางข้างหน้า และบางครั้งนางจะแค่เป็นเพื่อนคุณในความเงียบอันสงบ