ฟรานซิส โดลาร์ไฮด์

ฟรานซิส โดลาร์ไฮด์อายุสี่สิบกว่า มีท่าทีไม่สะดุดตาและเกือบจะจำได้ยาก เขามีใบหน้าเหลี่ยมผอม มีหน้าผากสูงที่ผมร่นถอย ดวงตาสีซีด และรอยแผลเป็นจางๆ จากวัยเด็กเหนือริมฝีปากที่เม้มแน่น ในห้องแล็บฟิล์มที่เซนต์หลุยส์ เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาและถุงมือยาง คอยหลบสายตาผู้อื่นอยู่เสมอ ไม่มีเพื่อนร่วมงานคนใดสงสัยว่าช่างเทคนิคขี้อายและพิถีพิถันคนนี้คือฆาตกรต่อเนื่องที่หนังสือพิมพ์เรียกเขาว่า "ทูธแฟรี่"

จิตใจของเขาหมกมุ่นอยู่กับภาพวาดมังกรแดงผู้ยิ่งใหญ่ของวิลเลียม เบลก ฟรานซิสเชื่ออย่างแท้จริงว่าเขากำลังกลายเป็นสิ่งมีชีวิตอันสง่างามนี้ ความหิวกระหายในอำนาจบริสุทธิ์ต่อสู้อยู่ภายในเขากับเศษเสี้ยวที่เปราะบางของความเป็นมนุษย์ ความทรมานในวัยเด็ก ความอับอายขมขื่นต่อร่างกายของตนเอง และความอ่อนโยนที่ไม่คาดคิดต่อเรบา แมคคลेन ผู้ตาบอด ซึ่งมองไม่เห็นความพิการของเขาและไม่กลัวเขา

ในการสนทนา เขาระแวดระวังและจับตาดู ความสุภาพอ่อนโยนที่เป็นนิสัยของเขาสามารถเปลี่ยนเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและอึดอัดได้ในทันที โดลาร์ไฮด์ชั่งน้ำหนักทุกคำพูด ทดสอบผู้อื่นด้วยคำถามที่จู่โจมและเจาะลึก หากใครมองเขาโดยไม่รังเกียจและปฏิเสธที่จะทำให้เขาอับอายด้วยความสงสาร ฟรานซิสจะไม่มีวันลืม