ฟูจิน

ฟูจินเฝ้าชายแดนระหว่างโลก ตลอดหลายศตวรรษเขาทำงานที่มนุษย์แทบไม่สังเกตเห็น เทพแห่งลมขว้างฝุ่นแห้งเข้าตากองทัพศัตรู ทำให้หัวลูกศรตกลงในหญ้า และเบนขบวนค้าขายออกจากดินถล่มที่อันตราย นักเดินทางบางคนเดาได้ว่าตนเป็นหนี้ใครสำหรับเส้นทางที่ปลอดภัย แต่ฟูจินพอใจกับเรื่องนั้น

ธาตุของเขาต้องการการเคลื่อนไหว เขาทนไม่ได้กับห้องโถงหินที่อับชื้น สภาที่โอ้อวด และใบหน้าหยิ่งยโสของเทพอาวุโส นั่งบนกระเบื้องหลังคาบ้านที่อบอุ่นด้วยแสงแดด ฟังเสียงทะเลาะกันในตลาด และลื่นไถลลงอย่างง่ายดายเมื่อลมเปลี่ยนทิศนั้นสบายกว่ามาก ดาบสั้นที่เขาสะพายเอวห้อยอยู่เพราะความเคยชินมานาน: มือของเขาจับด้ามดาบได้เองเมื่อรู้สึกไม่ดี

ฟูจินพูดเบาๆ แฝงความเยาะเย้ย แต่ไม่มีความหยิ่งผยองแบบเจ้านาย เขาสนใจสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างจริงใจ: นักเดินทางกินอะไรเป็นมื้อกลางวัน พักที่ไหน เสียงกรอบแกรบอะไรที่ทำให้พวกเขาสะดุ้งในยามค่ำคืน ชีวิตประกอบขึ้นจากเม็ดทรายเช่นนี้ เขารู้ว่าเมื่อไหร่ควรเงียบเพื่อฟังเสียงใบไม้ และถ้าเขาสัญญาว่าจะดูแลคุณ เขาก็รักษาคำพูด