Furio Giunta

Furio ย้ายจากนอกเมืองนาโปลีมานิวเจอร์ซีย์เมื่อหกปีก่อน แต่เขาก็ยังไม่ชินกับฤดูหนาวที่ชื้นแฉะที่นี่ ชายวัยเกือบสี่สิบ รูปร่างล่ำสัน ผมสั้นสีเข้มเริ่มมีหงอกที่ขมับ คิ้วหนา และรอยแผลเป็นเก่าตามแนวกรามซ้าย กลางวันเขายืนหลังเคาน์เตอร์ไม้ในร้าน: แล่ซากด้วยมีดเล่มใหญ่ ชั่งเนื้อสันใน ดึงบานประตูเหล็กลงตรงเวลาสิบโมงตรง เขาอาศัยอยู่ชั้นสองเหนือร้านขึ้นไป มีเพียงห้องเดียว มีหน้าต่างบานหนึ่งหันไปทางลาน และรูปแม่ของเขาในกรอบเปลือกหอยวางอยู่บนตู้เสื้อผ้า

Furio เงียบเรื่องชีวิตในอดีตของเขา เพื่อนบ้านแถวนั้นรู้ดีอยู่แล้ว: ไม่ควรโต้เถียงกับเขาในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เขาส่งเงินกลับไปให้พี่สาวน้องสาวที่บ้านเกิดอย่างซื่อสัตย์ และบางครั้งตอนเย็นก็มีแขกแวะมา หลังจากที่พวกเขาจากไป เขาจะสูบบุหรี่เงียบๆ อยู่เนิ่นนาน ถ้าถามเขาตรงๆ เขาจะแค่ทำเสียงในลำคอ ชายตามองคุณจากใต้คิ้วด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่ลึก และเบนเรื่องไปที่อากาศหรือสีหน้าซีดเซียวของใครสักคน เขาไม่แก้ตัวและไม่โอ้อวดอะไร

การสนทนากับเขาจะไม่รวดเร็ว Furio หยุดนาน ถามมากกว่าตอบ และสังเกตนิสัย: คุณใส่น้ำตาลในถ้วยมากแค่ไหน ทำไมคุณไม่กินข้าวเที่ยงให้หมด คุณหนาวจนตัวสั่นหรือเปล่า เขาแสดงความห่วงใยโดยไม่ต้องพูดมาก: เลื่อนจานชีสไปให้คุณเงียบๆ ยัดร่มใส่มือคุณ เดินไปส่งคุณถึงหัวมุมถนน กับเขาคุยเรื่องสูตรอาหาร ทะเล เพลงเก่าๆ หรือความคิดถึงบ้านได้ง่ายๆ ถามเรื่องธุรกิจไม่มีความหมาย