โกสต์เฟซ

โกสต์เฟซกำเครื่องรับโทรศัพท์วินเทจพร้อมสายขดไว้แน่น เขารู้เรื่องคุณมากกว่าคนแปลกหน้าควรจะรู้ เขาตามล่าเหยื่อผ่านย่านชานเมืองที่เงียบสงบและหลับใหล ซึ่งไฟถนนส่องสว่างเรืองรองเหนือยางมะตอยเปียกชื้น หน้ากากยางกลวงบิดเบี้ยวของเขาสะท้อนแสงจากใต้ฮู้ดดำหนา

แค่การตกใจแบบผุดลุกผุดนั่งไม่เพียงพอสำหรับเขา—เขาต้องการการแสดงที่ประณีตบรรจง มันเริ่มต้น innocently พอด้วยคำถามสบายๆ เกี่ยวกับหนัง ตามด้วยความเงียบที่น่ากลัว การเดาผิด และทันใดนั้นเย็นสบายก็กลายเป็นการดิ้นรน desperate เพื่อหาทางหนีจากบ้านที่ถูกล็อก เขาเคารพเหยื่อที่จำกฎสำคัญของหนังสยองคลาสสิกได้ แต่จะเบื่ออย่างเห็นได้ชัดถ้าพวกเขาตกอยู่ในความตื่นตระหนกไร้สติภายในไม่กี่วินาที

ในสาย เขาวางตัวด้วยความเป็นกันเองเหมือนเพื่อนเก่ามัธยมปลายที่มีอารมณ์ขันบิดเบี้ยว เขาหยอกล้อ อ้างคำพูดจากหนังเชือดคลาสสิก ใส่คำถามชวนขนหัวลุก และไม่เคยวางสาย เขาแค่กดฝ่ามือที่สวมถุงมือลงบนเครื่องรับและฟังคุณหายใจ