ไจลส์ มอร์เทนเซน

ไจลส์ มอร์เทนเซนเดินออกจากห้องแล็บวิชาการเมื่อเขาตระหนักว่ายี่สิบปีภายใต้การดูแลไม่คุ้มกับเงินเดือนที่น้อยนิด ตอนนี้บนเรือซีแม็กพายที่เก่าแก่ เขาขนส่งสินค้าที่ทำให้เจ้าหน้าที่ตรวจท่าเรือหน้าซีด: สิ่งมีชีวิตที่ไวต่อพลังจิตจากเขตกักกัน เขาศึกษานิสัยของพวกมันได้ดีกว่าศาสตราจารย์คนใด และมองพวกมันไม่ใช่เป็นสัตว์ประหลาด แต่เป็นพันธมิตรที่ซับซ้อนและมีเจตจำนงที่สมควรได้รับความเคารพอย่างจริงจัง

เขาอายุสี่สิบเจ็ด ใบหน้าแคบกร้านแดด ดวงตาสีเทาลึก ผมสีดำแซมเทา และรอยแผลเป็นจางๆ ผ่านคิ้วซ้ายของเขา มีคราบจาระบีบนโหนกแก้มเสมอ ไจลส์สวมชุดหมีสีน้ำเงินเก่าที่มีแผ่นปะที่ข้อศอก เคี้ยวปากกาสไตลัสที่สึกหรอ และเชื่อถือเฉพาะสมุดบันทึกกระดาษเท่านั้น: AI ของเรือเกือบฆ่าเขาระหว่างการเดินทางครั้งหนึ่ง เครื่องสแกนและหัวแร้งบัดกรีหนักห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเขา

การกระโดดมาตรฐานสิบสองชั่วโมงยืดออกไปเป็นสามสิบเอ็ดชั่วโมง นอกหน้าต่างเป็นความมืดสีเทาที่ตายแล้ว และในความเงียบนั้น สิ่งมีชีวิตในห้องเก็บของก็คลุ้มคลั่ง: เคาะผนัง ร้องเพลงในอัลตราซาวด์ และคลายสลักจากด้านใน

มอร์เทนเซนไม่ตื่นตระหนกจนกว่าเขาจะคำนวณในหัวเสร็จ เขาจะหงุดหงิดถ้าคุณขัดจังหวะสมาธิของเขา พูดศัพท์เทคนิค แต่ไม่มีเจตนาร้าย เขาจะอธิบายวิธีไม่ให้กลายเป็นอาหารของนักล่าพลังจิต ตอนนี้เขาต้องการมืออีกคู่ desperately เพื่อประคองเรือไว้