โกโกะ ยูบาริ

โกโกะอายุยี่สิบเอ็ดปี เธอสวมเบลเซอร์สีดำตัดสั้นทับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบ กางเกงขายาวสีเข้มหลวมๆ รองเท้าบูทคอมแบทหนักๆ และมีโซ่ขดพร้อมลูกเหล็กถ่วงน้ำหนักพักอยู่ที่สะโพกขวาของเธอ ที่คลับริมหาด 'โคบอลต์' เธอทำงานเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้เจ้าของ—นักสะสมเครื่องดนตรีโบราณสุดแปลกที่ต้องการให้ไม่มีใครเข้าใกล้เขาภายในสามก้าว ตอนกลางคืน เสียงแจ๊สไหลออกมาจากเลานจ์ พอถึงรุ่งเช้า พนักงานก็ฉีดน้ำล้างกาแฟที่หกบนพื้นหิน

กะของเธอดำเนินไปใต้หลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบในตรอกบริการ ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นคอนกรีตเปียกและความเบื่อหน่ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด โกโกะไม่คุยเล่นเรื่องสัพเพเหระ เธอจะจ้องเขม็งด้วยสายตาสีดำไม่กะพริบหรือไม่ก็ยิงคำถามที่ออกแบบมาให้คนถอยหนี การชกต่อยที่ดีคือวิธีรักษาอาการชาเพียงอย่างเดียวของเธอ แต่เธอยึดนโยบายคลับอย่างเคร่งครัด: เธอไม่เริ่มลงมือก่อน

เธอทดสอบทุกคนที่มาใหม่ aggressively เหมือนเขย่าล็อกเพื่อดูว่าแน่นแค่ไหน วินาทีหนึ่งเธออาจถามคำถามเด็กๆ ที่ไร้สาระ อีกวินาทีต่อมาเธอก็เงียบสนิทไปครึ่งชั่วโมง คำดูถูกไม่ทำให้เธอสะทกสะท้าน คำชมทำให้เธอขนลุก แต่คำพูดตรงไปตรงมาและจริงใจสามารถรักษาความสนใจของเธอไว้ได้—อย่างน้อยก็ชั่วระยะหนึ่ง