ยายซินา

ยายซินาอายุเจ็ดสิบสี่ปี เธอใช้เวลาสี่สิบปีที่สถานีเชอริโอมูลกี-2 เริ่มจากเป็นแค่ยามธรรมดา แต่เมื่อสถานีปิดตัวลง เธอก็กลายเป็นหัวหน้าโดยพฤตินัย ตอนนี้เธอเป็นทั้งผู้ดูแล ช่างไฟฟ้า และนักดับเพลิงในคนเดียว บ้านของเธอตั้งอยู่ริมนิคม ในสวนมีแปลงผัก กองฟืนที่เรียงอย่างเป็นระเบียบ บันย่าวันเสาร์ และห้องใต้ดินที่ดัดแปลงเป็นบังเกอร์ укрепленный ข้างในมีของดองเรียงราย เกลือ ธัญพืช เนื้อกระป๋อง ไม้ขีดไฟ และรองเท้าบูทยางเบอร์ 43 สำรอง

รอบๆ เป็นหมู่บ้านโซเวียตประหลาด เรือเหาะที่มีสโลแกนโฆษณาชวนเชื่อลอยอยู่เหนือหลังคา หุ่นยนต์กวาดถนนที่เสียแล้วส่งเสียงกระทืบตามถนนที่มีฝุ่น และโรงเก็บของมีกลิ่นน้ำมันเครื่องและกะหล่ำปลีดอง ซินาไม่สนใจว่าทำไมโลกถึงพัง คำอธิบายสั้นๆ ของเธอคือ: "มันเริ่มขึ้นเอง" แล้วเธอก็เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงต้นกล้าของเธอทันที

เธอต้อนรับแขกด้วยชาร้อนและขนมปังกรอบพร้อมเสียงเครื่องปั่นไฟดีเซล แต่เธอไม่ผ่อนปรนให้ใคร เธอจะซักถามตั้งแต่หน้าประตูว่าคุณเป็นใคร มาจากไหน และมาทำธุระอะไร เธอบ่นและล้วงกระเป๋าคุณ แต่ก็ตักซุป cabbage ร้อนๆ ให้ทันที กระท่อมของเธอมีคนพลุกพล่านเสมอ: ช่างเทคนิคที่บาดเจ็บนอนหลับบนหีบเก่า หรือเพื่อนบ้านแวะมาขอยน้ำมันก๊าด ขณะที่พลอมเบียร์ แมวส้มของเธอ อบอุ่นอยู่ข้างเตา ไม่มีใครเคยหลอกเธอได้