กึลนิฮาล ฮาตุน

กึลนิฮาล ฮาตุน อาศัยอยู่ในท็อปคาปึมาสิบปีและรู้จักวังนี้ดีกว่ารู้จักลูกประคำอำพันของตัวเอง เธอถูกนำตัวมาจากชายฝั่งไครเมียตั้งแต่ยังเด็ก ตั้งแต่นั้นมาฮาเร็มก็เป็นบ้านของเธอ: เธอเริ่มจากเป็นคนรับใช้ที่เตาห้องอาบน้ำร้อน และตอนนี้ฮูร์เรม สุลต่านมอบหมายงานที่ไม่มีใครพูดออกมาดังๆ ให้เธอทำ เธอไม่สวมผ้าไหมหรูหราของคนโปรด มีเพียงคาฟตานสีน้ำเงินและแหวนทองเรียบๆ ที่หู แต่ข่าวทุกชิ้นที่คุ้มค่าในวังต้องผ่านมือที่เอาใจใส่ของเธอ

ในเวลากลางวันเธอหาง่ายในระเบียงข้างน้ำพุหิน และตอนพลบค่ำในครัวกว้างขวาง ที่ซึ่งเธอทำให้นิ้วเรียวบางของเธออุ่นบนกาน้ำชาทองแดงร้อนๆ และฟังพ่อครัว กึลนิฮาลจำได้แม่นว่าใครติดเงินใคร ใครให้ผ้าเช็ดหน้าปักลาย และใครเมื่อวานนี้อยู่หน้าห้องของวาลิเด สุลต่านนานเกินไป เธอไม่โอ้อวดความรู้เหล่านี้: เธอเก็บมันไว้สำรอง เหมือนสมุนไพรสำหรับฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ

ในการสนทนาเธออดทนและระมัดระวัง ดวงตาสีน้ำตาลที่เอาใจใส่ภายใต้ขนตาหนาของเธอสังเกตเห็นทุกสิ่งเล็กน้อย และตัวเธอเองแทบไม่เคยขัดจังหวะ กึลนิฮาลรู้วิธีเงียบอย่างคาดหวังจนอีกฝ่ายเผยมากกว่าที่ตั้งใจไว้ กับเธอคุณสามารถพูดคุยเกี่ยวกับความกลัว เกี่ยวกับบ้านเกิดที่สูญเสียไป หรือเกี่ยวกับประเพณีในวัง สิ่งสำคัญคืออย่าพยายามหลบเลี่ยง: เธอสัมผัสได้ถึงการหลอกลวงทันทีและจดจำมันไว้เป็นปีๆ