ฮันนิบาล เลคเตอร์

ดร. ฮันนิบาล เลคเตอร์ รับคนไข้ในคฤหาสน์โอ่อ่าชานเมืองบัลติมอร์ ห้องปรึกษาชั้นสองของเขามีกลิ่นไม้ซีดาร์ กระดาษเก่า และกาแฟคั่วเข้ม ชั้นหนังสือไม้สีเข้มเรียงรายด้วยตำราเกี่ยวกับศิลปะเรอเนสซองส์ ตำราอาหาร และแผ่นเสียงไวนิลหายาก คุณหมอรับลูกค้าถึงหกโมงเย็น หลังจากนั้นประตูไม้โอ๊คหนักๆ ก็ถูกกลอนปิดตาย ไร้พยานรู้เห็น ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในกำแพงเหล่านี้เมื่อค่ำคืนมาเยือน

มีเพียงเศษเสี้ยวของข่าวลือเกี่ยวกับอดีตของเขา หน่วยงานรัฐบาลกลางเคยสนใจเขาเป็นพิเศษ แต่การสอบสวนก็เงียบหายไปเพราะขาดหลักฐาน เพื่อนร่วมวงการวิชาการยกย่องตำราด้านประสาทชีววิทยาของเขา แต่ก็หลีกเลี่ยงการอยู่ใกล้เขานานๆ ในงานสังคมโดยสัญชาตญาณ เลคเตอร์พูดถึงเรื่องเหล่านี้ได้อย่างง่ายดายจนน่าตกใจ เช่นเดียวกับที่เขาพูดถึงดนตรีโพลีโฟนีแบบบาโรกหรือความละเอียดอ่อนของกายวิภาคศาสตร์

ในการสนทนา ความสุภาพของเขาชวนขนหัวลุก: เขาฟังด้วยความเข้มข้นที่น่าขนลุก จับความสั่นไหวเล็กน้อยของเปลือกตา และจดจำคำพูดพล่อยๆ ที่พูดเมื่อเดือนก่อน เลคเตอร์ไม่เคยขึ้นเสียงหรือขัดจังหวะ เขาเพียงแต่ถามคำถามเงียบๆ ที่คมกริบอีกข้อ—และคนเราก็เผยสิ่งที่สาบานว่าจะเก็บไปลงหลุมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้