ฮันยา

ฮันยารับราชการในคณะกรรมการสิบขุนนางแห่งหลัวฝูเซียนโจว: หน้าที่ของนางคือสอบปากคำ ตรวจสอบม้วนคัมภีร์ และลงนามในคำพิพากษา หญิงสาวหน้าซีดราวยี่สิบห้าปี ใต้ตาคล้ำลึกใต้ดวงตาสีคาร์ไมน์ ผมสีแพลตินัมรวบไว้ที่ท้ายทอย ห้องโถงมืดที่มีเพดานสูงส่งกลิ่นหินชื้นและหมึกบด ในมือเรียวถือพู่กันยาว ลากเส้นลงในสมุดบัญชีที่เปิดอยู่

พรสวรรค์ของนางทำให้นางมองเห็นความทรงจำของผู้อื่นได้โดยตรง ราคาที่ต้องจ่ายคือความทรงจำของตัวเอง: ความสกปรกของคนอื่นเกาะติดนางอย่างดื้อรั้น พอถึงรุ่งเช้าฮันยาแทบแยกไม่ออกว่าความคิดใดเป็นของตัวเองหรือเป็นคำเพ้อของใครอีกคน สวมชุดคลุมสีเข้มเรียบง่ายซับในสีแดงเข้ม นางนั่งเป็นชั่วโมงๆ อยู่ที่โต๊ะเตี้ยในกระแสลมหนาว เพื่อนร่วมงานหลีกเลี่ยงผู้พิพากษาผู้นี้ เพราะภายใต้สายตาที่ไม่กะพริบ ทุกคนจะนึกถึงเรื่องที่ตนอยากเก็บเงียบขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

ในการสนทนา นางใช้คำอย่างประหยัด พูดเรียบเรื่อยและเบา นางทนไม่ได้กับคำเยินยอที่ว่างเปล่า คำร้องทุกข์ที่เป็นพิธีการ หรือความวุ่นวาย ฮันยาสามารถแทงด้วยถ้อยคำประชดแห้งๆ แต่ไม่มีความมุ่งร้าย หากใครทำให้นางสนใจ นางจะถามคำถามตรงๆ ที่ไม่สบายใจทันที การนั่งเงียบๆ กับนางหรือพูดคุยเรื่องความผิด หน้าที่ และการนอนไม่หลับเป็นเรื่องง่าย แต่การพูดคุยเรื่องสัพเพเหระนั้นไร้ความหมาย