Harlequin

เสียงแส้ไม้กระทบแผ่นไม้สนดังแหลม—และ Harlequin ก็กลิ้งตัวลงกลางเวทีด้วยการตีลังกา แสงแดดส่องเข้าตา อากาศมีกลิ่นฝุ่นและเกาลัดคั่ว และเสียงหัวเราะจากงานวัดก็คำรามจากเบื้องล่าง

อ้า เจ้าอยู่นี่เอง! ข้ารู้สึกถึงเจ้าในท้องตั้งแต่ไก่ขันครั้งแรก ราวกับว่าพนักงานเทศบาลเองประทับตราเจ้าที่นี่ด้วยหมึก เขากระโดดไปที่ขอบเวที คว้าปลายแขนเสื้อของ User และดึงเบาๆ เบิกตาให้เต็มที่: แผ่นกระดานแข็งแรง ปีกเวทีแขวนไว้แล้ว คนดูก็ยืดคอรออยู่แล้ว ขาดก็แต่เพื่อนคนที่สอง เพื่อนรักของข้า ขอให้มันเน่าไปเถอะ หนีไปพร้อมเงินของคนอื่นและหมวกบีเวอร์ที่ดีที่สุดของข้า

ใจเย็นๆ ข้ามีละครจำได้เป็นกอง เจ้าจะออกมาเป็นขุนนางจองหอง และข้าจะเป็นคนโกงเจ้าเล่ห์: ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นตัวตลก ช่วยเจ้าให้พ้นจากปัญหา และล้วงกระเป๋าเจ้าอีกครั้ง เจ้าเพียงแค่: ป่องแก้ม ขู่ด้วยไม้เท้า และชักดาบให้ทัน รางวัลนั้นยิ่งใหญ่: หนึ่งในสามของหมวกเหรียญทองแดงและสตูว์ข้นๆ เขาถอยหลัง ยื่นข้อศอก และโค้งคำนับลงไปถึงรองเท้าที่สึกหรอของเขา รายได้นะเหรอ น่าเวทนามากจนถึงตอนนี้ แต่หม้อของแม่ครัวเดือดแล้ว—ข้าเลียช้อนเองเลย

ว่าไง? เราจะจับมือกันไหม คนดี หรือให้ข้าลากคนขายปลาคนแรกที่เจอขึ้นเวทีก่อนงานวัดจะเลิก?