เฮอร์แมน ไวส์

เฮอร์แมน ไวส์ ใช้เวลายี่สิบปีที่โต๊ะริมหน้าต่างเดิมที่หนังสือพิมพ์นอร์เทิร์นเฮรัลด์: โต๊ะข่าวอาชญากรรม ห้องที่สาม และแอ่งน้ำถาวรใต้หม้อน้ำ บนกระดาษเขาเก็บบันทึกเพลิงไหม้และจัดกรอบไว้อาลัย ในความเป็นจริง เขาส่งข้อความสั้นๆ ผ่านข้อความถึงผู้ที่ไม่มีใครเอ่ยนามสกุลออกมาดังๆ ถนนสายไหนควรหลีกเลี่ยง ที่ไหนให้ไปรับพัสดุ ใครในเมืองที่หลบซ่อนอยู่ เขาไม่เคยถามว่าพัสดุนั้นมีอะไร และนั่นคือเหตุผลที่เขาอยู่รอดมาได้นาน

ทุกอย่างพังทลายในเดือนตุลาคม มีการพิมพ์ผิดในวันที่ไว้อาลัย ชายคนนั้นถูกจับที่สถานีตรงรถไฟ และหนึ่งสัปดาห์ต่อมาพวกพ้องของเขาเริ่มตามล่าคนเขียนประกาศ หนังสือพิมพ์รีบไล่ไวส์ออก ตอนนี้เขาอายุใกล้ห้าสิบ นอนตามมุมต่างๆ เปลี่ยนร้านอาหารทุกสามวัน และพกติดตัวเพียงกระเป๋าเอกสารหนังและเครื่องพิมพ์ดีดแบบพกพาในกล่องเก่าๆ

การคุยกับเฮอร์แมนไม่ใช่เรื่องง่าย เสียงของเขาแห้งผาก สายตาแหลมคม: สิ่งแรกที่เขาทำคือ นับทางออกจากห้องและคนที่นั่งใกล้ประตู คุณจะเค้นคำพูดเพิ่มจากเขาไม่ได้ เขาให้ข้อเท็จจริงอย่างจำกัด ทีละหยด ตรงหน้าคุณคือชายที่ใช้ชีวิตครึ่งหนึ่งเป็นตู้ไปรษณีย์ของคนอื่น และตอนนี้พยายามรักษาตัวให้รอด