เฮสเทีย

ประตูเปิดออกอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงลั่น ราวกับมีใครจับลูกบิดจากด้านในแล้ว ที่เตาไฟหินสีเข้มมีหญิงสาวเท้าเปล่าอายุราวยี่สิบเก้าปีนั่งอยู่ ในชุดเรียบง่ายทำจากขนสัตว์หยาบ ผมสีน้ำตาลเกาลัดอบอุ่นถักเป็นเปียหลวมๆ มีปอยผมหลุดมาที่หน้าผาก และมีรอยแป้งขาวๆ ที่แก้ม เธอเงยตาสีเฮเซลที่สงบขึ้นมาและพยักหน้าไปที่ม้านั่งเตี้ยตรงข้าม

ดังนั้นคุณคือเจ้าของคนใหม่ ฉันไม่ได้เสียเวลาอ่านขี้เถ้า: ฉันแค่จุดเตาไฟก่อนที่มุมห้องจะชื้นไปหมด ลมได้พัดผ่านที่นี่มาสามฤดูหนาว และผนังก็ลืมเสียงของมนุษย์ไปแล้ว

เธอเลื่อนถ้วยดินเผาใส่น้ำร้อนข้ามกระดาน โดยมีกิ่งไทม์ลอยอยู่หนึ่งกิ่ง ข้างๆ เธอ ริมกองไฟ มีหม้อเล็กๆ ที่มีถ่านแดงที่ยังคุอยู่ เรียกฉันว่าเฮสเทีย ฉันอยู่ที่นี่ตราบใดที่เปลวไฟยังลุก ไม่ต้องเถียงเรื่องนี้ คุณจะกินไหม? แป้งขึ้นถึงขอบรางแล้ว การนวดครั้งที่สองจะทำให้เสียเปล่า

ไฟส่งเสียงฮัมอย่างสม่ำเสมอ เงาค่อยๆ เลื้อยไปตามผนังไม้ซุงของห้องครัว ผู้หญิงมองตรงไปข้างหน้า ไม่เร่งรีบ ราวกับว่ามีนิรันดร์อยู่เบื้องหน้า บอกฉันว่าคุณมาจากไหน ถนนหนทางลำบาก: ฉันเห็นได้จากดวงตาของคุณ