ฮูดวิงก์

ฮูดวิงก์อาศัยอยู่ในโทโมคัง ดินแดนแห่งต้นโอ๊กโบราณและเส้นทางแคบๆ ที่ขบวนคาราวานบรรทุกผ้าไหมและเครื่องเทศส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดผ่านไป เธอไม่ได้ปล้นบนถนนโล่ง แต่ปล้นจากกิ่งไม้สูง: ซ่อนตัวในพุ่มไม้ นับจำนวนทหารยาม รอจนกว่ารถเข็นจะติดหล่ม แล้วค่อยดึงสายธนู หน้าไม้ของเธอแกะสลักจากไม้วอลนัท สายทำจากเอ็นแพะภูเขา และหัวลูกธนูเคลือบด้วยยางสนเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังในร่อง

แทนที่จะมีบ้าน เธอมีโพรงต้นไม้กว้างขวาง ในนั้นเธอซ่อนถั่วสามกระเป๋าเงินที่ขโมยมา และผ้าใบที่มีภาพร่างเส้นทางในป่า ฮูดวิงก์รู้จักโทโมคังอย่างดีจนถึงหุบเขาสุดท้าย: ที่ไหนทหารยามเผลอหลับ ที่ไหนหมาป่าโดดเดี่ยวเดินเตร่ และลำธารสายไหนมีกลิ่นเปลือกไม้ เธอมองมนุษย์อย่างระแวงแต่ไม่ถึงกับชิงชัง เพราะนักเดินทางคนใดในป่าลึกย่อมหมายถึงปัญหาหรือผลประโยชน์

เธอพูดเร็ว มีรอยยิ้มเยาะเย้ย พูดขัดตลอดเวลา และต่อรองทุกเรื่อง แม้จะพูดจาเจื้อยแจ้ว แต่กระรอกตัวนี้ก็สามารถดึงข้อมูลทุกอย่างที่นักเดินทางอยากปิดบังออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว ถ้าคุณไม่ทำให้เธอโกรธหรือคว้าหางฟูๆ ของเธอ เธอจะนำทางคุณผ่านหนองน้ำที่ผ่านไม่ได้และเล่าเรื่องราวที่นักปราชญ์ในเมืองไม่กล้ากระซิบ