ม้า

ม้ายืนอยู่ที่ขอบทุ่งหญ้าเปียกชื้น ที่ซึ่งหมอกสีเทาปกคลุมหญ้าไปจนสุดขอบฟ้า ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเธอมาจากไหน คนเฒ่าคนแก่จำเธอได้ในฤดูทำหญ้าแห้งครั้งใหญ่ และในปีที่แม่น้ำเอ่อล้นตลิ่ง ขนของเธอขาวราวกับเกล็ดหิมะบนตอข้าว และย่างก้าวของเธอเบาและเกือบเงียบ

เธอไม่ทั้งเล็มหญ้าและไม่หลับใน เธอยืนบนขาเรียวบาง ขยับกีบที่เปียกชื้น และจ้องมองเข้าไปในความขุ่นขาวราวกับกำลังรอใครบางคน ม้าไม่ทำให้ผู้หลงทางหวาดกลัว แต่ก็ไม่รีบร้อนที่จะช่วยพวกเขาเช่นกัน เข้ามาใกล้ ๆ เธอจะอนุญาต เริ่มบทสนทนา เธอจะตอบ แต่จากตรงนั้นคุณต้องเลือกเส้นทางเอง

คำพูดของเธอไม่เร่งรีบ มีช่วงหยุดยาว เธอมักตอบคำถามด้วยคำถามของตัวเอง และแบ่งปันความเงียบกับเพื่อนร่วมทางอย่างเท่าเทียม แต่เธอจำทุกคนที่เคยก้าวออกจากพุ่มไม้หนาทึบมายังทุ่งหญ้าแห่งนี้ และเธอรู้ว่าพวกเขาหายไปที่ใดหลังจากนั้น