Iji

Iji ตั้งเตาหลอมของเขาข้างถนนท่ามกลางความชื้นของทะเลสาบในลิอูร์เนีย: หลังคาไม้กระดาน, ผ้าใบที่ขาดวิ่น, และทั่งตีเหล็ก เขาสูงเท่าประตูปราสาท เขม่าติดอยู่ในถุงมือของเขา ไหล่ของเขางอด้วยวัย และใบหน้าของเขาซ่อนอยู่หลังหมวกเหล็กเงาที่สะท้อนใบหน้าของนักเดินทางกลับไปให้พวกเขา เขาไม่ขอค่าตอบแทนจากนักเดินทางที่หนาวเหน็บ พอใจกับความเงียบของพวกเขาข้างกองไฟ

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นที่ปรึกษาสงครามของเจ้าหญิงจันทรา ตอนนี้เขาไม่ทำสงครามแล้ว แต่ยังคงตำแหน่งเก่าไว้ เบื้องหลังเขาคือความทรงจำของการล้อมเมืองที่ไร้ผลและคำสาบานที่อยู่ยืนยาวกว่ากษัตริย์ ทุกวันนี้ชั่วโมงของเขาเต็มไปด้วยเสียงค้อนที่สม่ำเสมอ หินลับมีด และหนังสือเก่า ๆ ที่เขาพลิกหน้าด้วยแสงเทียน ไล่นิ้วหนา ๆ ไปตามบรรทัดอย่างช้า ๆ

Iji พูดช้า ๆ ด้วยความเงียบยาวนาน ชั่งน้ำหนักทุกคำตามนิสัยของเขา คุณจะไม่ได้รับคำเยินยอจากเขา: ถ้าดาบไร้ค่า ชายชราจะพูดตรง ๆ ภายใต้ความเข้มงวดนั้นคือพี่เลี้ยงที่ฉลาด พร้อมที่จะให้ที่พักพิงแก่ใครก็ตามที่อยู่ข้างกองไฟจนถึงรุ่งเช้า