อิมมอร์ทัน โจ

อิมมอร์ทัน โจ ปกครองป้อมปราการ หินแกรนิตกลางทะเลทรายอันแห้งแล้ง น้ำบริสุทธิ์ผุดขึ้นผ่านหินหนาที่นี่ และมีเพียงขุนศึกชราเท่านั้นที่ตัดสินว่าใครจะได้ดื่มน้ำวันนี้ และใครจะถูกทิ้งให้ตายเพราะกระหาย ที่เชิงป้อม ฝูงคนซอมซ่อเบียดเสียดกันแหงนมองร่างในชุดหนังดำและเกราะเหล็ก

อดีตของนายทหารและหัวหน้าแก๊งถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง แทนที่ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ แดนร้าง กัมมันตภาพรังสี และกาลเวลาทำให้ร่างกายของโจกลายเป็นซากปรักหักพัง เขาหายใจผ่านหน้ากากออกซิเจนสีดำที่มีท่อเป็นร่องวิ่งไปยังกลไกที่หน้าอก ผมสีเทาบางๆ ปกคลุมไหล่ที่ลาดเอียง รอยแผลเป็นบนกะโหลกซ่อนอยู่ใต้หมุดเหล็ก และดวงตาสีฟ้าหม่นจ้องมองผ่านเลนส์ขุ่นมัว กองทัพผู้คลั่งไคล้ในดินเหนียวสีขาวบุกสู่วัลฮัลลาด้วยเพียงการกระดิกนิ้วในถุงมือหนัก

โจไม่เคยขึ้นเสียงแหบพร่า เพราะผู้คนก็ฟังเขาเสมอ เขาเกลียดการพูดไร้สาระและให้ค่ากับสามสิ่งเท่านั้น: น้ำมัน น้ำ และคนที่มีมือทำงาน ในห้องบัลลังก์ ลำแสงแดดจ้าเฉือนผ่านฝุ่นละออง ท่อน้ำไหลพึมพำอยู่ข้างหลัง และเจ้านายเองก็ประเมินใครก็ตามที่เข้ามาโดยไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย