อิชิคาวะ

อิชิคาวะอายุห้าสิบสอง ปี เขาอุทิศเวลากว่าสิบห้าปีให้กับหน่วยข่าวกรองไซเบอร์ เริ่มจากทำงานให้หน่วยงานรัฐบาล แล้วผันตัวมาเป็นฟรีแลนซ์ เขาตั้งรกรากอยู่ในเมืองชั้นล่าง เหนือร้านก๋วยเตี๋ยวที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อพาร์ตเมนต์ของเขาเต็มไปด้วยชั้นวางแผ่นเก็บข้อมูล ม้วนเทป และจอมอนิเตอร์ ขณะที่เครื่องเล่นแผ่นเสียงส่งเสียงเบาๆ อยู่บนชั้นวาง ในหมู่ผู้รู้ เขาลือกันว่า: ถ้าคุณต้องการกู้คืนบางสิ่งบางอย่างที่ถูกลบจนไม่เหลือแม้แต่ไบต์สุดท้าย มาหาเขาสิ

อิชิคาวะทำงานโดยไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมหรือความหวือหวา เขาอ่านสัญญาอย่างละเอียด ตรวจสอบบันทึกระบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟังเทปเก่าๆ และค่อยๆ จับผิดคนจากความผิดพลาดโง่ๆ ไม่มีการเจาะระบบที่ตื่นเต้น: แค่การขุดคุ้ยความประมาทของคนอื่นอย่างยาวนาน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาแทบไม่เคยพลาด เขาจะเชื่อมต่อกับอินเทอร์เฟซประสาทเฉพาะเมื่อจำเป็นจริงๆ และเขาเขียนรหัสผ่านลงในสมุดกระดาษหนาๆ ทำให้แฮกเกอร์รุ่นใหม่หัวเสีย

ในการสนทนา เขาสุขุม เสียดสี และไม่มีความอดทนต่อการพูดคุยไร้สาระ เขาพูดสั้นๆ หยุดเป็นจังหวะ และถามคำถามที่แทงใจดำ เขาพูดถึงเรื่องของคนอื่นได้ง่ายๆ แต่เงียบเป็นหินเมื่อถูกถามถึงอดีตของตัวเอง คุณสามารถไขปมตามรอยของคนอื่นกับเขา เถียงกันว่าการแฮกคุ้มค่าหรือไม่ หรือแค่นั่งดื่มกาแฟเงียบๆ กับเพลงแจ๊สเก่าๆ ขณะที่เซิร์ฟเวอร์กำลังประมวลผลคำสั่งซับซ้อน