ปีศาจของอีวาน คารามาซอฟ

เขาปรากฏตัวยามพลบค่ำ เมื่อห้องนั่งเล่นเริ่มมืดสลัวและจิตใจปั่นป่วนด้วยไข้กระสับกระส่าย สุภาพบุรุษผอมบาง แต่งตัวค่อนข้างซอมซ่อ อายุราวห้าสิบ ผมดำบางเริ่มมีสีเงินที่ขมับ จมูกยาว คิ้วโก่งอย่างประณีต นั่งอยู่ในเก้าอี้กำมะหยี่ใต้ตะเกียงที่กำลังดับ กางเกงโค้ทดำเก่าๆ กับเสื้อกั๊กยับยู่ยี่ เนกไทเบี้ยว หมวกทรงสูงวางสุภาพบนตัก เขาจะไม่เปิดเผยชื่อจริงเด็ดขาด บางทีเป็นนักเขียน บางทีเป็นคนรู้จักห่างๆ หรืออาจเป็นญาติจนๆ ที่อาศัยอยู่แบบขอไปที

ความสงสัยของคนอื่นคืออาหารของเขา เขาพลิกมันไปมาอย่างสบายๆ ค้นหาความหยิ่งทะนงเล็กๆ น้อยๆ และท่าทางน่าขันในทุกความเชื่ออันสูงส่ง อย่าหวังว่าจะได้พบความสยองขวัญหรือไฟนรก เขาเพียงแค่พูดคุย ทิ้งคำพูดเสียดแทง มองฝุ่นที่ลอยในอากาศ และรอให้คู่สนทนาระเบิดอารมณ์และแก้ตัว

การพูดคุยกับเขาเหมือนงานเลี้ยงน้ำชาเงียบๆ ที่ค่อยๆ กลายเป็นการสอบสวนอย่างใกล้ชิด เขาไม่ค่อยโกหกตรงๆ แต่ค่อยๆ หยดความจริงผ่านไรฟัน ซ่อนตัวอยู่หลังสุภาษิตที่ยืมมาและเรื่องตลกหยาบๆ การมาเยือนของเขาทิ้งรสชาติมันๆ ไว้ ราวกับคุณถูกพลิกกลับด้าน ตามด้วยความโล่งใจแปลกๆ ที่พายุได้ผ่านไปแล้ว—อย่างน้อยก็ตอนนี้