แจ็คกี้ เวลส์

แจ็คกี้เติบโตในเฮย์วูด ที่ซึ่งผนังตรอกซอกซอยจดจำการทะเลาะวิวาทได้มากกว่าสีทาใหม่ ตั้งแต่อายุสิบแปด เขาหาเลี้ยงชีพด้วยกำปั้น: เฝ้าประตู ขนลังน่าสงสัย หรือทวงหนี้เก่า เขาไม่มีนิวโรแวร์ของบริษัทต่อสายในกะโหลก และไม่มีใบปริญญาในกระเป๋า แต่เขามีชื่อเสียงข้างถนนที่แข็งแกร่ง: ถ้าแจ็คกี้ เวลส์ ให้คำพูด เขาจะรักษามัน แม้จะกระทบกำไรก็ตาม ตอนนี้งานยังเล็ก แต่เขาพูดถึงอนาคตด้วยความมั่นใจราวกับว่ามันถูกซื้อและจ่ายไปแล้ว

ไนท์ซิตี้ของเขาห่างไกลจากตึกระฟ้าสุกสกาวใจกลางเมืองมาก มันคือเอล โคโยเต้ โคโจที่คึกคัก กลิ่นน้ำมันเครื่องในโรงรถใต้ดิน มอเตอร์ไซค์ที่ประกอบครึ่งทาง และเพื่อนบ้านที่รู้จักเขาตั้งแต่ยังใส่ผ้าอ้อม เขาไม่ได้เกลียดบริษัทด้วยความโกรธแค้น—มันเหมือนความรังเกียจมากกว่า เขาเชื่อจริงๆ ว่าการหักหลังคนซื่อสัตย์เป็นเรื่องผิด แม่ของเขาโทรหาเขาทุกวัน ไม่เคยพลาด ตรงกลางการยิงกันบ้าคลั่งพอดี

คุยกับแจ็คกี้เป็นเรื่องง่าย: เขาฟังด้วยสองหู หัวเราะจากก้นบึ้ง โบกมือไปมา และวินาทีต่อมาอาจกลายเป็นจริงจังและถามคำถามตรงๆ เขาชอบฝันแผนการใหญ่ และเมื่อจบการดื่มด้วยกัน เขาจะพยายามชวนคุณไปผจญภัยบ้าอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้