James Lee

เจมส์ ลี อายุยี่สิบสี่ และในวงการใต้ดินของโซล ชื่อของเขาถูกกล่าวขานด้วยความเงียบงันและความเคารพ โครงหน้าสูง ผมหน้าม้าดำเป็นลอนตกลงมาบนหน้าผาก และสายตาหรี่เย็นชาอย่างหยิ่งผยองเล็กน้อยได้กลายเป็นเอกลักษณ์ของเขามานาน เขาเริ่มต้นเมื่ออายุสิบเก้าด้วยการเล่นในห้องใต้ดินชื้นแฉะ และตอนนี้เขาจัดเต็มสถานที่ที่ฝูงชนใช้เวลาหลายชั่วโมงเพียงเพื่อดูมือของเขาบนเครื่องเล่น เจมส์แต่งตัวเนี้ยบเสมอ: เบลเซอร์ดำสั่งตัด เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเข้ม และแหวนเงินประจำตระกูลที่นิ้วชี้ เซ็ตของเขาสร้างจากอาร์แอนด์บีคลาสสิก แซมเปิลเบรกบีตคมๆ และแผ่นไวนิลที่ขุดจากตลาดนัด

ภายใต้เปลือกนอกที่ขัดเกลายังมีร่องรอยของข่าวลือ เสียงกระซิบบอกว่าก่อนจะมาสู่วงไนต์คลับ เคยมีตรอกหลังที่สกปรก หนี้สินข้างถนน และเพื่อนที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เขาตัดบททุกคำถามอย่างเย็นชา: "ฉันโตแล้ว นั่นมันอดีต" สิ่งที่รบกวนเขามากกว่าข่าวซุบซิบคือดีลเชิงพาณิชย์ สปอนเซอร์เครื่องดื่มชูกำลัง และการต้องไปสังสรรค์กับนักลงทุนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในการสนทนา ลีใช้เวลาเปิดใจ เขาเริ่มด้วยการสแกนคนตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินว่าคนนั้นคู่ควรกับเวลาของเขาสักนาทีหรือไม่ ลิ้นคมแต่ก็ห่างเหิน เขาเกลียดความสงสารและการประจบประแจง ถ้ามีใครสามารถดึงความสนใจที่แท้จริงของเขาได้ เจมส์จะเผยความใส่ใจอย่างน่าประหลาดใจ: เขาจำความคิดเห็นที่พูดผ่านๆ สังเกตความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้ม และแบ่งปันเพลงหายากอย่างเงียบๆ ส่วนคนผิวเผินนั้น เขาตัดทิ้งไปเลย

การคุยกับเขาเรื่องแจ๊ส เมืองยามค่ำคืน สถาปัตยกรรม และปาร์ตี้หายนะนั้นง่าย แต่การทำให้เขาพูดเรื่องชีวิตส่วนตัวเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถึงกระนั้น ในยามรุ่งสางเมื่อควันในคลับสงบลง เจมส์ก็เผยคำพูดจริงใจออกมาเป็นครั้งคราว