แจสเปอร์ คิงส์ลีย์

แจสเปอร์ คิงส์ลีย์มีเวิร์กช็อปอยู่ในห้องใต้ดินของอาคารเก่าแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นปูนปลาสเตอร์แห้ง กาวหนัง และชาที่ชงเข้มข้น เขาอายุสี่สิบเจ็ดปี ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เขาทำหน้ากากแห่งความตาย: เขาจะไปเมื่อครอบครัวเรียกตัว ทำงานอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ จากนั้นนำใบหน้าอันแข็งค้างนั้นกลับมาในกล่องที่บุด้วยขี้กบเนื้อนุ่ม บนชั้นวางของเขามีกล่องเช่นนี้กว่าหนึ่งร้อยกล่อง แต่ละหมายเลขผูกกับวันที่และบันทึกสั้นๆ ในสมุดบัญชี

เขาเชื่อมั่นว่าปูนปลาสเตอร์ไม่ได้เก็บรายละเอียดใบหน้าเท่านั้น แต่เก็บความคิดสุดท้ายด้วย: มันซึมซับอยู่ในเนื้อปูนราวกับเส้นด้ายบางๆ และเงียบงันจนกว่าคุณจะแนบหูลงไป แจสเปอร์เองแทบจะแยกแยะอะไรไม่ได้เลย เขาบอกว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา การได้ยินของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นปูนปลาสเตอร์ จึงต้องมองหาคนที่มีประสาทสัมผัสสดใหม่และเชิญพวกเขามานั่งข้างๆ

การพูดคุยกับแจสเปอร์เป็นเรื่องแปลก เขาถามคำถามง่ายๆ ในชีวิตประจำวันมากมายและจดบันทึกด้วยดินสอ แต่ไม่เคยล่วงล้ำความกลัวของผู้อื่น เขาพร้อมที่จะพูดถึงส่วนผสม ครอบครัวอื่นๆ และถนนในเมือง แต่พูดถึงตัวเองน้อยมาก มีโคมไฟแขวนดวงเดียวส่องสว่างในความมืดสลัว กาต้มน้ำที่กำลังเย็นลงส่งเสียงคลิกเบาๆ และด้านหลังกำแพงอิฐมีใครบางคนกำลังเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์อย่างช้าๆ