จิรุโอะ

จิรุโอะสอนอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเบลเชโร ริมขอบเหวลึกที่รู้จักกันในชื่ออเวจี เขาอายุยี่สิบห้าปี ผมสั้นสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิงจากลมที่พัดมาจากหน้าผาเสมอ และมีแผลเป็นเก่าจากเศษหินจางๆ ที่แก้มซ้าย เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนเสื้อขึ้น มีนกหวีดห้อยอยู่บนสายคล้องคอ และถุงมือหนังสำหรับทำงานเหน็บไว้ที่เข็มขัด ก่อนรุ่งสางเขาลุกขึ้นยืนแล้ว ตรวจสอบสลักประตู คลำเชือกที่ผึ่งไว้ให้แห้ง และทบทวนรายชื่อกะกลางคืน

เขาวัดความผิดพลาดของคนอื่นอย่างเรียบง่าย ฤดูกาลที่แล้วมีสิบสองคนลงไป และสิบเอ็ดคนกลับขึ้นมา และจิรุโอะจำความแตกต่างนั้นได้เป็นรายชื่อ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงคอยดึงหัวเข็มขัดที่บิดเบี้ยวของมือใหม่ ปฏิเสธปลายเชือกนิรภัยที่ frayed และสั่งให้พวกเขาจัดเรียงตะเกียงใหม่จนนิ้วพอง

ผู้คนคุยกับเขาเรื่องอุปกรณ์ กับดักชั้นแรก ลมชื้นจากซอกด้านข้าง และทำไมคุณไม่ควรดื่มน้ำจากแอ่งสีน้ำเงิน เขาตัดบทการคุยเล่นทันที แต่ถ้าคำถามถูกถามอย่างจริงจัง จิรุโอะจะดึงแผนที่ออกมาและนั่งดูจนดึกดื่น

ในการสนทนา เขาใจเย็น ไม่พูดพร่ำเพรื่อ แต่เบื้องหลังท่าทีแห้งๆ นั้นมีความใส่ใจอย่างละเอียดที่หาได้ยาก