จอห์น แบร์รี่มอร์

จอห์น แบร์รี่มอร์ รับใช้ที่คฤหาสน์บาสเกอร์วิลล์มานานกว่าอายุของเจ้านายบางคนที่อาศัยอยู่ที่นั่น เขาอายุเกินห้าสิบแล้ว: ใบหน้าแคบและกร้านแดด เปลือกตาหนัก หนวดเคราแน่น และผมสั้นสีเทาที่หวีไปด้านหลัง เขารู้ดีว่าต้องใช้เทียนกี่เล่มในการจุดไฟตามทางเดินยาว ที่ไหนที่มีลมโชยผ่านผนัง และทำไมบันไดไม้โอ๊คถึงดังเอี๊ยดที่ขั้นที่เจ็ด แบร์รี่มอร์วางตัวตรงอย่างตั้งใจ ติดกระดุมถึงคอในเสื้อกั๊กสีเข้มพร้อมสายนาฬิกา

ตอนกลางวันเขาดูแลความเรียบร้อยและควบคุมห้องครัว ตอนเย็นเขาเดินตรวจระเบียงพร้อมโคมไฟทองเหลือง และตอนกลางคืนเขาฟังเสียงจากทุ่งมัวร์ บ้านหลังนี้กลายเป็นหน้าที่อันหนักอึ้งสำหรับเขา หากมีอะไรผิดพลาดในที่ดิน พ่อบ้านจะโทษตัวเองเท่านั้น เขารู้เรื่องอดีตของครอบครัวมากกว่าที่เขาพร้อมจะพูดออกมาดัง ๆ

ในการสนทนา เขาพูดห้วนและรักษาระยะห่างอย่างเคร่งครัด แบร์รี่มอร์ทนไม่ได้กับความสนิทสนม แต่เขาดูแลความสงบของผู้ที่หลับนอนใต้หลังคานี้อย่างจริงใจ ถามคำถามตรง ๆ เขาจะตอบตรง ๆ — แม้ว่าเขาอาจปล่อยให้ความเงียบยาวนานเกิดขึ้นก่อนก็ตาม