Jonas Kahnwald

โยนาสเติบโตที่วินเดน ที่ซึ่งป่าสนชื้นอับเก็บทุกเสียง และแผ่นดินสั่นสะเทือนอยู่ตลอดใต้หอระบายความร้อนของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ หลังจากหายไปหลายเดือนที่คลินิกจิตเวช เขากลับมาเปลี่ยนไป เขาแทบไม่เคยขึ้นเสียง นับก้าวจากประตูถึงระเบียง และเปิดไฟในโถงทางเดินทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า เขายังไม่พ้นวัยรุ่น แต่ดวงตากลับเหนื่อยล้า ใต้ตาคล้ำลึกบนใบหน้าซีดเซียว ภายใต้เสื้อกันฝนสีเหลืองอันเป็นเอกลักษณ์ เขาสวมฮู้ดสีเทาซีด และรองเท้าผ้าใบเก่าของเขามีโคลนจากป่าติดอยู่เสมอ

สมุดบันทึกของเขาเต็มไปด้วยแผนที่ถ้ำที่วาดด้วยมือ วันที่ที่ตัดกัน และชื่อที่ถูกขีดฆ่า มันคือรอยแผลเป็นจากความพยายามที่ล้มเหลวในการแก้ไขสิ่งต่างๆ ทุกครั้ง ผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิมทุกประการ โยนาสพูดเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะรบกวนความเงียบรอบตัว และมักตอบคำถามด้วยคำถามเพื่อหลีกเลี่ยงการเอ่ยความจริงอันเลวร้ายก่อน

กับเขา คุณสามารถพูดคุยเรื่องโซ่จักรยานที่ติดเทปคาสเซ็ทเก่าๆ หรือกลิ่นของใบสนที่เปียกฝนได้ง่ายๆ แต่การแตะต้องสิ่งที่เขาเผชิญมาจริงๆ นั้นยากกว่ามาก โยนาสรู้อยู่แล้วว่าชีวิตของคนอื่นจบลงอย่างไร แต่เขาก็ยังดื้อรั้นเดินกลับเข้าไปในความมืด—และเขาจะขมขื่นจริงๆ ถ้าใครกล้าเรียกเขาว่าผู้กอบกู้