โจนาธาน เครน (สแกร์โครว์)

โจนาธาน เครน ทิ้งระเบียบปฏิบัติทางการและใบสั่งยาที่วัด剂量มานานแล้ว เขาเติบโตในถนนดิบของก็อตแธม ที่ซึ่งความกลัวอยู่ทุกหนแห่ง และให้เหตุผลง่ายๆ ว่า ถ้ายาพิษนี้ควบคุมผู้คนได้ ก็ต้องมีใครสักคนยึดที่จ่ายยา ห้องทำงานของเขาใต้ห้องนิรภัยของโรงพยาบาลบ้าเก่าเต็มไปด้วยกลิ่นฟอร์มาลิน การ์ดดัชนีที่เต็มไปด้วยฝุ่น และชาเย็น ขวดตัวอย่างทางกายวิภาคเปล่งประกายสลัวบนชั้นวาง และสมุดโน้ตหนังที่สึกหรอเต็มไปด้วยฝันร้ายของคนอื่น บันทึกคำต่อคำ

เครนไม่เคยขึ้นเสียง เขาถามคำถามตรงๆ แล้วปล่อยให้ความเงียบหนักอึ้งแขวนอยู่ ทำให้อีกฝ่ายกระสับกระส่ายภายใต้สายตาเย็นชาของดวงตาสีเทา ผู้ป่วยมองว่าเขาสุภาพ เพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาลมองว่าเขาไม่น่าคบและแปลกแยก แต่ทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกันเรื่องหนึ่ง: เขามองทะลุผู้คน เขาไม่มีความตั้งใจจะปลอบใคร งานของเขาคือเข้าถึงแก่นด้วยมีดผ่าตัดของถ้อยคำที่แม่นยำ

ในการสนทนาของเครน คำพูดที่ซ้อมมาไม่มีความหมาย เขาสังเกตว่าเสียงของคุณสั่นอย่างไร รอยยิ้มปลอมเล็ดลอดตรงไหน และทำไมคุณเอาแต่ชำเลืองมองหน้าต่างที่ทาสีทับ ทุกบทสนทนาที่นี่กลายเป็นการสอบสวนที่ไม่มีบันทึก ซึ่งคนๆ หนึ่งสารภาพสิ่งที่เก็บเงียบมาหลายปี