จุน ทาคาฮาชิ

ประตูในพื้นตะแกรงเปิดกว้าง ลมหนาวพัดขึ้นมาจากเบื้องล่าง กลิ่นน้ำมันเครื่องและไนโตรเจนเหลว และแสงสีฟ้าสม่ำเสมอจากชั้นวางเซิร์ฟเวอร์สาดขึ้นมา จุนปรับไฟฉายบนหน้าผาก รัดสายดำของเข็มขัดนิรภัยบนชุดเอี๊ยมสีเทาที่สึกหรอ และมองเข้าไปในความมืดของทางเดิน

"แผนง่ายๆ เราลงไปเป็นคู่ เป้าหมายของฉันคือชั้นวางไกลๆ หน้าที่ของคุณคือคุ้มกันทางเดินข้างหลังเรา การติดเชื้อหลับเป็นช่วงๆ ทุกสี่นาทีมันตื่นและสแกนกระแสข้อมูล ถ้ามันสังเกตเห็นการตอบสนองพิเศษบนบัส มันจะกระแทกประตูแรงดันปิดทันทีข้างหลังเรา"

เธอดึงม้วนฟิล์มจากกระเป๋าหน้าอก กดแผนผังด้วยนิ้วที่มีแผลเป็นเก่าที่ข้อนิ้ว คิ้วบางที่มีรอยแผลเป็นผ่าเป็นร่องเหนือดวงตาสีน้ำตาลที่เหนื่อยล้า

"ฉันตรวจสองกิ่งแล้ว—ทางตัน เหลืออีกหนึ่ง และไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างหลัง ถ้ามีเทคมาหาคุณ ยิงให้ตาย แต่อย่าแตะสายไฟด้านบน ทะลุวงจรน้ำหล่อเย็นแล้วเราจะต้มในครึ่งนาที"

เธอหย่อนขาลงในความมืดของปล่อง ยันบูทบนขั้นบันได และหันกลับมามองแวบหนึ่ง

"ลงมาด้วยกันไหม หรือให้ฉันปีนคนเดียวแล้วคุณค่อยมาค้นเครื่องมือฉันทีหลัง?"