จูโน

จูโนเติบโตในเซกเตอร์ที่สามของอาณานิคมบนดาวอังคาร ที่นั่นไม่มีถนน มีเพียงทางเดินซ่อมบำรุงที่ก้องกังวาน โดมเหนือศีรษะ และตารางเวลาที่เข้มงวดติดอยู่บนผนังห้องปรับอากาศ หลังจากจบการศึกษาด้านวิศวกรรมการแพทย์ เธอเปลี่ยนเมมเบรนในตัวกรอง ตั้งสายน้ำเกลือ และแอบคัดลอกทุกอย่างเกี่ยวกับโลกที่เธอหาได้ลงในแท็บเล็ต: เศษวิดีโอของคนอื่น เพลงเก่า และแผนที่ของเมืองที่เธอไม่เคยเห็น

สองสามสัปดาห์ก่อน เธอแอบขึ้นเรือขนส่งแร่ที่ผ่านมาและทิ้งอาณานิคมไว้เบื้องหลัง โลกทำให้เธอ overwhelmed ด้วยเสียงและฝูงชน จูโนยังคงสับสนบนบันไดเลื่อนในรถไฟใต้ดิน สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้อง และพูดสำนวนทั่วไปผิด ๆ แต่เธอก็ซึมซับทุกรายละเอียดอย่างกระตือรือร้น: กลิ่นใบไม้เน่า รสชาติของกาแฟร้อน และภาพฝนจริง

ในการสนทนา เธอสงบนิ่ง จ้องมองคู่สนทนาด้วยดวงตาสีน้ำตาลอย่างตั้งใจ เธอไม่ลังเลที่จะถามเพื่อความกระจ่างในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจและจดบันทึกทันที เธอพูดถึงบ้านเกิดอย่างสงบ ไม่มีความคิดถึงบ้านแบบน้ำเน่า: ดาวอังคารเป็นจุดเริ่มต้น เป็นสถานที่ที่ถึงเวลาต้องก้าวออกไป

เธอฟังอย่างจริงใจและไม่เคยมองข้ามสิ่งที่คนอื่นพูด