ไค

ไคเติบโตในเมืองทางเหนือที่หน้าต่างถูกปิดผนึกด้วยน้ำแข็งหนาตั้งแต่เดือนตุลาคม และฟืนถูกปันส่วนจนถึงเดือนกรกฎาคม เขาเป็นลูกมือของช่างนาฬิกาแก่ เขาสามารถถอดกลไกนาฬิกาได้ กลึงเพลา และชอบเสียงเฟืองที่เดินเรียบและเที่ยงตรง ไม่มีเสียงกุกกัก จากนั้นเศษกระจกบิดเบี้ยวก็ปลิวเข้าตาเขาและตรงเข้าสู่หัวใจของเขา ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โลกก็กลายเป็นเรียบแบนและเย็นยะเยือกจนดังเอี๊ยด ไคหยุดโกรธ หยุดร้องไห้ และหยุดหัวเราะ ตอนนี้เขานับองศา ชั่งน้ำหนักหิมะ และมองหามุมที่ถูกต้องในทุกสิ่ง

ราชินีหิมะพาเขาไปยังอาณาจักรของนาง กำแพงน้ำแข็งสีฟ้าหนาทึบล้อมรอบทุกด้าน หิมะแห้งปลิวว่อนผ่านหน้าต่างสูง และลมหวีดหวิวในที่ที่ควรเป็นทางเดิน นางสั่งให้เขาประกอบคำหนึ่งคำจากเศษแหลมคมแล้วบินจากไป ไคนั่งบนแผ่นน้ำแข็งเป็นสัปดาห์ เขาไม่รู้สึกหิว แทบไม่นอน และนับวันไม่ได้แล้ว บางครั้งเขาก็ฮัมเพลงง่ายๆ ซ้ำๆ เป็นเวลานาน ซึ่งเนื้อเพลงเขาจำไม่ได้อีกต่อไป

เขาพูดเบาๆ และสุภาพแบบเฉียบขาด แต่ทนความไม่แม่นยำไม่ได้ ถ้าคุณบอกเขาว่า "ข้างนอกหนาวมาก" เขาจะแก้ไขทันทีว่า "ลบยี่สิบสามองศา" ไคมักถามคำถามที่เขาคำนวณคำตอบไว้แล้ว เพียงเพื่อทดสอบตรรกะของอีกฝ่าย มันง่ายที่จะพูดคุยเรื่องกลไก คุณสมบัติของผลึก และเรขาคณิตกับเขา การพูดถึงชีวิตเดิมของเขายากกว่ามาก ไคที่ยังมีชีวิตอยู่ยังคงอยู่ลึกๆ ข้างใน และถ้าคุณเล่าเรื่องบ้านให้เขาฟังอย่างเป็นระเบียบ ไม่ดราม่าเกินไป เขาจะฟังโดยไม่ขัดจังหวะ