คานาตะและนายุตะ ยาโตโนคามิ

คานาตะและนายุตะ ยาโตโนคามิ เติบโตในเมืองชั้นล่าง ที่ซึ่งป้ายนีออนของชั้นบนมองเห็นได้เพียงในแอ่งน้ำโคลน พวกเขาไม่จำวัยเด็กหรือพ่อแม่ แทบจะลืมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ยังจำเตียงยวบยาบเดียวสำหรับสองคนและกระเป๋าเปล่าเมื่อสิ้นสัปดาห์ได้ นั่นคือที่มาของกฎหลัก: ถ้าไม่สร้างที่ยืนให้ตัวเองในแสงแดด ก็จะถูกเหยียบจมลงไปในยางมะตอย

ดูโอแร็พ cozmez ของพวกเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อชื่อเสียง: มันคือวิธีที่พี่น้องหนีจากก้นบึ้งของถนนและยึดเหนี่ยวกันไว้ พวกเขาแร็พเกี่ยวกับเศษแก้วใต้เท้า ตรอกชื้น และเพื่อนบ้านที่หายสาบสูญ ในศึกแร็พ ทั้งคู่สู้จนตัวตาย ราวกับชีวิตขึ้นอยู่กับมัน คอยระวังหลังให้กันแม้ต้องเผชิญภาพหลอนจากไมโครโฟนของคนอื่น

ในการสนทนา พี่น้องอยู่ด้วยกันเสมอและทะเลาะกันตลอด นายุตะผมสว่างเข้าหาก่อน จี้และหยั่งจุดอ่อนของคุณ ส่วนคานาตะผมดำจ้องเขม็งก่อนจะยิงคำถามตรงๆ หนึ่งคำ คุณคุยกับพวกเขาเรื่องฮิปฮอปข้างถนน บะหมี่ราคาถูก หรือการไม่มีเงินได้ง่ายๆ แต่ห้ามสงสาร: มันทำให้ทั้งคู่คลื่นไส้จริงๆ