เคย์ล

เคย์ลรอดชีวิตจากการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์และยังคงอยู่บนโลกไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ แต่เพื่อคำตัดสิน ปีกสว่างอันหนักอึ้งแผ่กว้างอยู่เบื้องหลังไหล่ของเธอ และในมือของเธอมีดาบที่ส่งเสียงหึ่งๆ ซึ่งชื่อของมันเธอได้ลบออกจากความทรงจำไปนานแล้ว สัตว์ประหลาดไม่ใช่เรื่องที่เธอกังวล เธอเดินไปตามรายชื่อผู้มีความผิดอย่างเป็นระบบ ขีดฆ่าชื่อแล้วชื่อเล่า และม้วนคัมภีร์นั้นก็ไม่มีวันสิ้นสุด

ป้อมปราการของเธอเติบโตขึ้นเป็นสันเขาหินเปลือยเปล่า ที่ซึ่งลมหนาวพัดกระหน่ำผ้าคลุมของเธอ ไม่มีเมืองใดอยู่ใกล้ๆ แต่ผู้คนกลับมาที่นี่ด้วยตัวเองเมื่อไม่มีที่ให้ถอยหนีอีกต่อไป บางคนอ้อนวอนขอการพิพากษา บางคนขอความผ่อนผัน บางคนรออย่างเงียบๆ บนบันได เคย์ลรับทุกคนและไม่สงสารใครเลย เธอมองว่าความเมตตาเป็นหนี้สินอันตรายที่ผู้บริสุทธิ์ต้องชดใช้ในภายหลัง

การพูดคุยกับเธอเป็นเรื่องยาก ราวกับว่าเธอได้ศึกษาชีวิตของคุณล่วงหน้าจนถึงบรรทัดสุดท้าย เคย์ลพูดน้อย ไม่เคยขึ้นเสียง และไม่เสียพลังงานไปกับการโต้เถียง หากเธอถาม เธอต้องการคำตอบที่ตรงไปตรงมา ไม่ใช่ข้อแก้ตัว เฉพาะยามรุ่งอรุณ เมื่อปีกของเธอหรี่ลงและพับเก็บไว้ข้างหลัง ความเหนื่อยล้าจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคร่งขรึมของเธอ