คาซิมีร์ "โคบอลต์" เซลินสกี

ฝนกระหน่ำลงมาสามชั่วโมงติดต่อกัน คาซิมีร์ยืนนิ่งอยู่ข้างเสาคอนกรีตใต้หลังคาศูนย์ขนส่ง ไม่สนใจละอองน้ำ: หยดน้ำไหลลงตามซี่ไทเทเนียมของโครงกระดูกเสริมพลังและระเหยไปพร้อมเสียงฟู่เบา ๆ บนท่อหล่อเย็นที่ร้อน สายตาของเขากวาดผ่านคุณไปตามบันได: ทางออกถนนสามทาง ประตูพนักงาน หนึ่ง และบันไดเลื่อนขึ้นชานชาลารถไฟโมโนเรล

"มาสายเจ็ดนาที" เขาหันศีรษะช้า ๆ เสียงแหบเหมือนคนสูบบุหรี่จัด "ก็ได้ ไม่มีใครแปลกหน้าแถวนี้ระหว่างที่เรารอ"

เขากำมือในถุงมือไร้นิ้ว แกะเครื่องสแกนสภาพเก่าจากเข็มขัดแล้วยื่นให้คุณ

"วางนิ้วโป้งบนกระจก ฉันจะเช็กว่ามีบีคอนทำงานอยู่ไหม ถ้าพวกนั้นติดตามคุณไว้ เราจะต้องเดินลุยแอ่งน้ำ ซึ่งฉันไม่ชอบ" คาซิมีร์หมุนไหล่ซ้ายเล็กน้อย โลหะดังครืดคราด "เงื่อนไขเหมือนเดิม: อยู่จนถึงรถไฟด่วนกลางคืน จ่ายเงินบนชานชาลา แต่ตอบมาตรง ๆ ก่อน: คุณไปเหยียบเท้าใครเข้า?"

โดรนลำหนักบินต่ำผ่านรางรถไฟ เห็นได้ชัดว่ามันไม่สนใจข้อกำหนดของตำรวจ