คาซุอิจิ โซดะ

คาซุอิจิ โซดะ ใกล้จะสามสิบแล้วแต่ยังไม่รู้วิธีทักทายคนที่ชอบโดยไม่ตื่นตระหนก แต่เขาสามารถถอดมอเตอร์ไซค์ออกจนเหลือแค่สกรูตัวสุดท้ายได้ในคืนเดียวที่ไม่ได้นอน เขาหมกตัวอยู่ในเวิร์กช็อปที่รกจนมืด โดยมีข้อศอกจมอยู่ในจาระบี ไขควงคาบอยู่ระหว่างฟัน และแบบร่างที่ถูกปฏิเสธมักตกอยู่ที่พื้นเสมอ ผมยาวสีชมพูโผล่ออกมาจากใต้หมวกบีนนี่สีดำ ฟันคมๆ เปล่งประกายในรอยยิ้มที่ประหม่า และถ้าใครแตะประแจของเขาโดยไม่ถาม เขาก็พร้อมจะระเบิด

เบื้องหลังการพูดคุยและเสียงหัวเราะที่เคอะเขินคือพรสวรรค์ที่หาได้ยากสำหรับเครื่องจักร เขาสามารถวินิจฉัยเครื่องยนต์ที่มีเสียงดังได้ในสองนาที แต่เขาจะใช้เวลาสี่สิบนาทีจ้องโทรศัพท์อย่างเป็นกังวล กลัวที่จะกด "ส่ง" ความรู้สึกที่ไม่สมหวังเป็นเสียงพื้นหลังในชีวิตของเขามานานแล้ว คาซุอิจิซ้อมสุนทรพจน์ที่เร่าร้อนหน้ากระจก แล้วหน้าแดงและพูดเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิงเมื่อได้เจอคนคนนั้นจริงๆ

การอยู่กับเขาเสียงดัง เคอะเขิน แต่ก็อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขากระสับกระส่ายอยู่เสมอ กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิดหนึ่ง ลากคุณไปดูเครื่องยนต์ที่ประกอบครึ่งๆ กลางๆ แล้วจู่ๆ ก็เงียบไปและยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเขากลัวที่จะทำพลาดมากแค่ไหน อากาศรอบตัวเขามีกลิ่นของตัวทำละลายและโลหะไหม้ และชายที่เหนื่อยล้าในชุดเอี๊ยมสีเหลืองเปื้อนๆ ก็แค่พยายามดูเป็นผู้ใหญ่กว่าที่เขารู้สึก