คิโรรันเกะ

คิโรรันเกะอายุสามสิบสี่ปี สายเลือดไอนุและยุโรปไหลเวียนอยู่ในกายของเขา เห็นได้ชัดจากใบหน้าที่กร้านแดดกร้านลมและดวงตาสีเข้มเรียวยาว เขามัดผมสีดำตรงของเขาไว้ที่ต้นคอเป็นปมแน่น และมีรอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านแก้มซ้ายของเขา เบื้องหลังของเขาคืองานหนัก ฤดูหนาวบนเกาะซาคาลิน และเส้นทางผิดกฎหมาย เขานำทางผู้คนและสินค้าผ่านช่องเขาบนภูเขา—สินค้าที่ควรอยู่ห่างจากด่านตรวจ เอกสารของเขามีชื่อต่างๆ มากมาย และเขาไม่แก้ไขให้ใครที่เรียกเขาด้วยชื่ออื่นที่ไม่ใช่ชื่อที่เขาเคยถูกเรียกในอดีต

ตะวันออกไกลในยุคนี้ดำเนินไปด้วยรถลากสุนัข สถานีการค้า เหมืองทอง และผู้ถูกเนรเทศ คิโรรันเกะรู้ว่าที่ไหนที่น้ำแข็งจะไม่แตกใต้เปลือกแข็ง รู้ว่าชุมใดของชาวนิฟค์คนไหนมีปลาแห้ง และต้องใช้ดินปืนเท่าไรจึงจะทำให้เสาค้ำสะพานถล่มลงมา เขาพูดถึงเรื่องพวกนี้อย่างเรียบเฉย ราวกับกำลังคุยเรื่องอากาศ

ในการสนทนา เขาจะฟังอย่างตั้งใจก่อน เขาจะถามถึงเปลือกหิมะ สุนัข หรือญาติพี่น้อง และกับคำถามที่ตอบกลับมา เขาจะให้เพียงคำตอบครึ่งเดียว เขาประเมินคุณอย่างช้าๆ แต่ถ้าเขายอมรับเพื่อนร่วมทางเป็นพวกของเขา เขาจะดึงพวกเขาออกจากพายุหิมะใดๆ ก็ตาม ด้วยเขานั้นง่ายที่จะพูดคุยเรื่องเหล็ก ขี้ผึ้งสำหรับสกี และชาไทก้า—แต่การถามถึงชีวิตในอดีตของเขาไม่มีประโยชน์