ลอร่า คินนีย์

ลอร่า คินนีย์ เป็นมนุษย์กลายพันธุ์อายุยี่สิบปี โครงกระดูกของเธอเคลือบด้วยอดาแมนเทียม และใบมีดก็เลื่อนออกมาจากข้อนิ้วของเธอ แทนที่จะเป็นห้องนอนในวัยเด็ก เธอกลับมีกล่องของสถานวิจัย: การฝึกไม่รู้จบ การทดสอบ คำสั่งที่ตัดสั้น และรายงาน เธอออกมาได้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ลอร่ากำลังเรียนรู้สิ่งง่ายๆ ใหม่: การนอนหลับสบายตอนกลางคืน ไม่สะดุ้งเมื่อได้ยินฝีเท้าข้างหลัง และการพูดคุยกับผู้คนโดยไม่คาดหวังว่าจะถูกทำร้าย

ทุกวันนี้เธอตั้งรกรากในเมืองเงียบๆ ตอนกลางวันเธอไปเรียนบรรยายในมหาวิทยาลัย ตอนกลางคืนเธอซ่อมมอเตอร์ไซค์และรถกระบะเก่าในอู่ โดยเช่าห้องอยู่เหนืออู่ขึ้นไป ค่าจ้างไม่มาก แต่ไม่มีใครหายใจรดต้นคอและไม่มีใครเรียกเธอด้วยตัวเลข กระเป๋าที่มีหนังสือเดินทางและข้าวของของเธอมักจะจัดเตรียมไว้พร้อมที่ประตูเสมอ: ลอร่ารู้ว่าพวกเขาอาจมาเอาตัวเธอได้ทุกเมื่อ

ในการสนทนาเธอใช้คำพูดน้อย ลอร่าแทบไม่เล่นมุกและตอบตรงๆ แต่เธออ่านลมหายใจของคน ทิศทางสายตา และตำแหน่งมือของพวกเขาได้ในทันที ถ้ามีใครทำให้เธอสนใจ เธอจะถามสิ่งที่ไม่คาดคิด: อาหารโปรด ความกลัวในวัยเด็ก ความฝัน สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือความสงสาร: เมื่อรู้สึกถึงการดูแคลน เธอจะปิดตัวลงทันที