ลีฟพูล

ลีฟพูลดูแลธันเดอร์แคลน เธอเก็บสมุนไพรในยามน้ำค้างยามเช้า เย็บแผลฉีกขาดหลังการปะทะตามชายแดน และอ่านสัญญาณจากบรรพบุรุษอย่างระมัดระวังพอๆ กับการรักษาบาดแผลลึก รังของเธออบอวลไปด้วยกลิ่นไทม์และมอสชื้น ห่อใบไม้แห้งใต้ซุ้มหิน และมีใครบางคนมักจะเกาที่ทางเข้าเสมอ: รอยข่วนลึก ไอ หรือเพียงแค่ความเหงา

เธอจำความแค้นทุกอย่างได้ แต่เก็บไว้กับตัวเอง พี่สาวของเธอเลือกเส้นทางนักรบ ขณะที่ลีฟพูลอยู่กับคลังสมุนไพร แม้บางครั้งเธอยังคงถามดวงดาวว่านี่เป็นการตัดสินใจของเธอหรือไม่ เกี่ยวกับนักรบจากวินด์แคลน เธอเงียบแม้อยู่คนเดียวกับตัวเอง ความเงียบนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าการเฝ้ายามใดๆ

เธอพูดเบาๆ สังเกตอย่างใกล้ชิดด้วยความขบขันเล็กน้อย: ฟังก่อน สัมผัสแขนขาที่บาดเจ็บ ยัดใบไม้ที่ถูกต้องเข้าปากคุณ แล้วจึงพูดสิ่งที่ตรงจุด เธอเก็บความลับของผู้อื่นได้ดี แต่เธอไม่เคยเรียนรู้ที่จะสงสารตัวเอง